Het REMEMBERME uitvaart magazine is nu verkrijgbaar!

"Mooi artikel had prachtig in het magazine gepast ;-)"

"Verstrooid, Het was augustus 2001 toen mijn moeder overleed, na een jaar ziek te zijn geweest. We gaven haar een mooie uitvaart, met koffie in kartonnen kopjes, kleffe cake en vrienden die plotseling opvallend zacht gingen praten alsof de dood slechte oren had. Daarna brachten we haar naar het crematorium. Een vreemd woord eigenlijk. Alsof iemand nog even krokant moest worden afgebakken. Drie weken later werd ik opgebeld. “Uw moeder is klaar om opgehaald te worden.” Dat klonk alsof de schoenmaker mijn zolen had vernieuwd. De dame aan de telefoon vroeg of ik een chique vaste urn wilde of een strooibus. Toen zij mij, met een zwaar Surinaams accent, uitlegde dat een vaste urn met een schroevendraaier óók prima strooimogelijkheden had, was de keuze snel gemaakt. “Doe dan maar het chique exemplaar.” Even later fietste ik met mijn moeder in een aluminium bus door Amsterdam-West. Voorzichtig, dat wel. Je wilt toch niet dat je moeder bij de Jan Evertsenstraat uit je fietstas stuitert terwijl een trambel zijn ergernis staat weg te klingelen. Thuis zette ik haar in de boekenkast, tussen Mulisch en een verdwaalde vakantiefoto uit Benidorm. Daar stond ze eigenlijk best waardig. Mijn moeder hield altijd van overzicht. In 2025 volgde mijn vader. Ook hij werd na een nette plechtigheid mee naar huis genomen. Ditmaal in een houten kistje dat ik voorop mijn fiets in het mandje had gezet, alsof ik een warme appeltaart vervoerde. Toen ik hem naast mijn moeder neerzette, leek het even alsof de kast tevreden kraakte. Ze waren al jaren gescheiden. Dat soort scheidingen waarbij mensen officieel niets meer met elkaar te maken willen hebben, maar elkaar ondertussen hun hele leven blijven bellen over lekkende kranen, belastingformulieren en de vraag of iemand wel genoeg eet. Er was altijd iets blijven hangen tussen die twee. Liefde misschien. Of gewoon hardnekkige gewoonte. Wij hadden vroeger vier jaar in Spanje gewoond. Ik was nog klein en liep permanent met bruine knieën, een plakkerige ijsmond en zand in mijn onderbroek rond. Voor mijn ouders waren het gelukkige jaren geweest. Spanje bleef daarna als een warm liedje onder hun leven doorspelen. Dus besloot ik dat ze terug zouden gaan. Samen. Mijn moeder uit haar aluminium gevangenis bevrijd, mijn vader ernaast, hup — de vrijheid tegemoet. Misschien de Ebro. Misschien de Middellandse Zee. Iets waardigs in elk geval. Iets met zonlicht en betekenis. En toen gebeurde er iets wonderlijks. Mijn vrouw werd gebeld door iemand die een woningruil voorstelde. Wij naar de Costa Brava, hij in ons huis. Alsof het universum zelf even meedacht. De deal werd snel gesloten. Op 28 december reden we richting Spanje. De auto vol koffers, dekens en een tevreden hond die na drie uur rijden al rook alsof hij zelf geëmigreerd was. Mijn moeder had ik de dag ervoor nog afgestoft. Mijn vader kreeg keurig zijn uitreispapieren mee voor eventuele problemen met de Guardia Civil. Je weet maar nooit hoe streng ze daar zijn met overleden Nederlanders in houten doosjes. Drie dagen later zaten we op een Spaans terras. Zon op ons gezicht. Een glas wijn erbij. Tapas op tafel. Zo’n loom middaguur waarin zelfs de vliegen geen haast meer hebben. Toen ging mijn telefoon. “Hólla, met Marco…” Onze huizenruil-amigo. Een opgewekte Spanjaard die inmiddels drie dagen tussen mijn meubels leefde alsof hij er geboren was. “Kun je mij vertellen,” zei hij voorzichtig, “of ik je ouders misschien ergens anders mag neerzetten? Op de tafel in de woonkamer vind ik toch een beetje een vreemd idee.” Ik keek mijn vrouw aan. Zij keek mij aan. En ineens zag ik het hele tafereel voor me. Mijn moeder in haar aluminium bus naast mijn vader in zijn houten kratje. Gezellig samen op de Ikea-tafel. Alsof ze ieder moment om koffie en een gevulde koek konden vragen. De hond lag onder tafel tevreden te snurken. Op het plein schuifelde een oude Spanjaard voorbij met een stokbrood onder zijn arm. De zee glinsterde in de verte alsof er niets aan de hand was. En daar zaten wij. In Spanje. Zonder mijn ouders. Vijfentwintig jaar had ik geroepen dat mijn moeder ooit terug moest naar de zon. Mijn vader zou mee. Nog één laatste reis samen. Een waardig afscheid. Iets groots. Iets met betekenis. En uiteindelijk had ik ze gewoon vergeten. Achtergelaten op een Ikea-tafel in Amsterdam-Centrum. Ik nam een slok wijn en moest ineens verschrikkelijk lachen. Zo hard zelfs dat de ober bezorgd kwam vragen of alles wel goed ging. Misschien, dacht ik later die avond, zijn kinderen uiteindelijk niets meer dan tijdelijke opslagplaatsen van hun ouders. Je draagt ze jarenlang met je mee — in je stem, je koppigheid, je manier van kijken. En soms blijkt uiteindelijk niet hún as verstrooid, maar jijzelf. Onno Loots"