Gedichten

Woorden kunnen heel treffend samenkomen in de vorm van een gedicht. Ze kunnen je raken, herkenning oproepen en een stukje troost bieden. Wij verzamelden de mooiste gedichten over rouw en verlies.

Bekijk hieronder alle gedichten over rouw en verlies

mooie momenten

Mooie momenten

Delen:

Als we alle mooie momenten zouden kunnen bewaren
Om ze steeds opnieuw te kunnen beleven
Wat zou dat een steun kunnen zijn voor ons
Op de moeilijke momenten in ons leven

Ilone Krukkert

Bekijk gedicht
Vandaag

Vandaag

Delen:
Vandaag is even jouw dag
extra aandacht aan jouw leven
gelukkig zijn alle herinneringen gebleven
en denk ik aan jou terug met een lach
 
Dat was niet altijd zo
daar ben ik eerlijk in
soms streken wij elkaar
behoorlijk tegen de haren in
 
Maar hey… dat is leven
ieder mens is anders
en mag dingen doen op een eigen manier
maar vandaag denk ik vooral
aan ons vele plezier
 
Ik steek de kaars aan
en leg wat materialen neer op de schaal
dingen die bij jou en mij hoorden
toen jij nog hier op aarde was
dingen die jou toen ook al bekoorden
 
Een foto, een ring of oorbel
bloemen of een bol van kristal
omdat ik aan je denk
en ik geloof dat jij voorbij de horizon
ergens in het heelal
een ster bent aan het firmament
en jij nog steeds mijn dierbare bent
 
Ik kijk naar de vlam van de kaars
en laat tranen een eigen weg gaan
mijn hart klopt van liefde even heel snel
mijn mond fluistert ‘dank je wel’
 
Theresia Rook
Bekijk gedicht
hartjes bloem

Dag, mam!

Delen:

‘Zal je voorzichtig zijn?’
Vier woorden als ik naar school ging
op de fiets.
Je pakte mijn hand
en liet me los.

Nu zit ik bij jou.
Jouw hand ligt in de mijne
en straks laat ik jou los.
‘Zal je voorzichtig zijn?’

Dag, mam!
Ik vertrouw,
zoals jij vertrouwde.
Ik laat je gaan,
zoals je mij liet gaan
in liefde.

Simone Snakenborg

Bekijk gedicht
niet meer

Niet meer

Delen:
En dan ben jij alleen
niet echt alleen
maar je vader en ook je moeder
zijn er niet meer.
 
Misschien heb je nog een broer
of misschien zelfs nog een zus
maar het loopje naar huis,
waar het huis zo thuis was
is er niet meer.
 
Je hoeft niet meer te zorgen
geen boodschapjes te halen
of de kleding te wassen
geen overleg meer met de zorg
of naar dokters afspraken.
 
Het voelt niet als een leegte
want je praat nog iedere dag
tegen hun foto’s op de vensterbank
of in je dromen ’s nachts.
 
Maar ’s ochtends als je wakker wordt
dan denk je: ‘er is iets vreemds’
oh ja, je weet het alweer
je bent fysiek hun ‘kind’ niet meer.
 
Jij bent nu de generatie
die zaterdags bezoek ontvangt
waarvoor zo af en toe een boodschap wordt gehaald
en prompt de ramen voor worden gelapt.
 
Ik kijk om me heen
en ben blij met deze mooie dag
de zon die schijnt
en als ik naar ‘boven’ kijk
zeg ik ze daar allemaal gedag.
 
Theresia Rook
Bekijk gedicht
Meer laden
Bezig met meer laden...
RememberMe.nl

Voor een afscheid met een gekleurd randje