Gedichten van Karin Anbergen

Woorden kunnen heel treffend samenkomen in de vorm van een gedicht. Ze kunnen je raken, herkenning oproepen en een stukje troost bieden. Wij verzamelden de mooiste gedichten over rouw en verlies. Lees hier de gedichten van Karin Anbergen.

het boek

Het boek

Delen:

Het boek werd voorgoed gesloten.
Het verhaal kwam tot een eind.
Het is nog moeilijk te beseffen
dat dit leven zacht verdwijnt.

Leegte vult de grote stilte.
Tranen stromen één voor één.
Misschien in een verre toekomst
zal er ooit berusting zijn.

Voor altijd blijf je in de verbinding
die door liefde is ontstaan.
Voor altijd slaat jouw hart zijn slagen
voor hen die zijn heengegaan.

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
Morgen

Morgen

Delen:

Ze zeggen dat ik los moet laten,
dat het leven verder gaat,
dat ik mezelf bij elkaar moet rapen
en dat morgen echt bestaat.

Men vertelt mij van een leven
waar de zon dagenlang straalt,
waar ik weer een uitweg vind
terwijl ik vandaag nog steeds verdwaal.

Ook geven ze mij de zoete woorden
die ik niet meer vinden kan.
Ik spreek in zinnen van diep verdriet.
Voor mijn gevoel al eeuwenlang...

De mensen kennen mijn verhaal.
Maar ervaren ze ook die diepe pijn
van mijn onmacht en mijn tranen,
gehuild in stille eenzaamheid?

Kunnen ze de tijd bespelen
en het licht bij morgenstond?
Dan hoop ik dat ik ooit zal helen
en genezen van deze diepe wond…

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
huil niet meer

Huil niet meer

Delen:

Huil niet meer om mij...
Ik ben toch nog steeds bij jou.
Ik vlieg op lichte vleugels
en zweef op de kracht van de wind.

Wees niet meer verdrietig.
Ik blijf in liefde bij jou.
Weet dat jij mij altijd weer
in herinneringen vindt.

Je denkt er is een leegte,
je denkt er is verdriet,
en je denkt dat ik jou
voor altijd achter liet.

Je voelt de kou en eenzaamheid,
je voelt de duisternis,
en je voelt de beklemming
van kou en groot gemis.

Maar ik ben nog altijd bij je.
Kom pak het leven weer op,
dan zul je merken dat ik mij
in elk moment verstop.

In de kriebel van een lach,
in de streling van een veer...
Ik ben nog altijd bij jou,
kom probeer het eens een keer…

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
Niet meer bij me

Niet meer bij me

Delen:

Kan een hart in stukken breken
en doodeenvoudig slaan,
terwijl tranen blijven steken en
niet meer verder willen gaan...

Kan een mond nog woorden spreken
terwijl de stilte de scepter zwaait
in een wereld, een mallemolen
die eindeloos zijn rondjes draait.

Kunnen benen blijven lopen
zonder richting, zonder doel.
Ondanks de beklemming van mijn wezen,
ondanks de kou die ik steeds maar voel.

Kunnen handen blijven geven
in een leegte zonder eind
waarbij de pijn, ondraaglijk zwaar,
niet vermindert of verdwijnt.

Ik ben aanwezig en eigenlijk niet...
Mijn lichaam heeft het reeds herkend.
Het is om de vreselijke reden
dat jij niet langer bij me bent…

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
Meer laden
Bezig met meer laden...
RememberMe.nl

Voor een afscheid met een gekleurd randje