Gedichten van Karin Anbergen

Woorden kunnen heel treffend samenkomen in de vorm van een gedicht. Ze kunnen je raken, herkenning oproepen en een stukje troost bieden. Wij verzamelden de mooiste gedichten over rouw en verlies. Lees hier de gedichten van Karin Anbergen.

Als ik kon

Als ik kon

Delen:

Als ik kon dan…
Kroop ik op mijn knieën
naar China en weer terug.
Dan legde ik alle wegen aan
bouwde ik een brug.

Als ik kon dan…
Vloog ik naar de sterren
en klom ik naar de maan.
Dan liet ik de zon weer schijnen,
de tijd liet ik even stilstaan.

Als ik kon dan…
Zocht ik bij de regenboog,
tussen de wolken en de lucht.
Dan vond ik je in de hemel
en haalde je terug.

Maar wat ik wil dat kan ik niet.
Ik moet je laten gaan.
Ik heb de leegte te accepteren.
Met jou bij mij vandaan.

De leegte mag ik vullen.
Ik vervolg mijn weg en ik vertrouw
en elke stap die ik verder maak
blijf ik verbonden met jou!

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
Je kunt de wereld aan

Je kunt de wereld aan

Delen:

Tijd heelt alle wonden
geldt niet voor elke dag.
Ik zie jouw mistige blik,
het ontbreken van jouw lach.

Het leven gaat niet meer vanzelf.
Soms komt een sterke vlaag,
die toont met overtuiging
het litteken dat je bij je draagt.

Pak het moment om stil te staan,
laat zijn wat er binnen komt.
Tranen mogen stromen,
kijk even weer achterom.

Voel dan de kracht die jij bezit.
Ga in de liefde staan.
Ervaar jouw moed en zelfvertrouwen.
Je kunt de wereld aan.

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
Kracht van liefde

De kracht van liefde

Delen:

De dag toont zich met zonnestralen.
De warmte overwon de kou.
Zo is ook de kracht van liefde
sterker dan de pijn van rouw.

Ik hoop dat de leegte zich weer mag vullen.
Het gapende gat zich ooit weer dicht.
Ik wens dat de kilte van duisternis
verdwijnt door liefdevol en helder licht.

Regenbogen tonen teder.
Gehuilde tranen en een lach.
De verbinding tussen herinneringen
van pijn en liefde stil herdacht.

Hopelijk komt er een moment
voorbij de tijd en voorbij het dal,
met een vorm van overgave
die berusting brengen zal.

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
Nieuwe horizon

Nieuwe horizon

Delen:

Languit gestruikeld bezweken,
viel ik door de last van rouw.
Terwijl ik met moed en kracht,
het leven weer omarmen zou.

Vastberaden ging ik voort,
op weg naar een nieuwe horizon.
Totdat mijn lichaam mij vertelde,
dat het zo niet langer kon.

Ik strompelde en de grond was hard.
De pijn sneed dwars door mijn ziel.
De tranen gleden als vanzelf.
Het was goed dat ik eindelijk viel.

Nu was ik klaar voor de emotie.
Ik vluchtte niet meer langer voort.
Het werd tijd dat mijn verdriet,
door mijn wezen werd gehoord.

Ik huilde en ik verzachtte.
Ik huilde en ik liet me gaan.
Ik heb de bodem aangeraakt,
ben toen ook weer opgestaan…

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
Meer laden
Bezig met meer laden...
RememberMe.nl

Voor een afscheid met een gekleurd randje