Gedichten van Karin Anbergen

Woorden kunnen heel treffend samenkomen in de vorm van een gedicht. Ze kunnen je raken, herkenning oproepen en een stukje troost bieden. Wij verzamelden de mooiste gedichten over rouw en verlies. Lees hier de gedichten van Karin Anbergen.

miljoenen sterren

Miljoenen sterren

Delen:

Onder een dak van miljoenen sterren
gekoesterd in het licht van de stralende maan
lees ik duizenden berichtjes 
en hoor ik fluisterend jouw naam.

Iedere ster brengt zo zijn boodschap
aan herinneringen mee.
Aan de dagen die we hadden
en de dingen die je deed.

Elk signaal omarm ik met blijdschap
ook al is het nog zo klein.
Want het zegt me met zoveel liefde
dat je altijd in mij zult zijn.

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
de zon

De zon

Delen:

Met een afdruk van de liefde,
met het vertrouwen en de hoop.
Beseffend dat ondanks gemis,
het leven verder loopt.

Waar de dag verwelkomd wordt,
met blijdschap en met een lach.
Koesterend in warmte, 
wordt een leven stil herdacht.

De zon is blijven schijnen.
Ontvang de lichte weerspiegeling.
Alles komt goed!
Vertrouw op de kracht van jouw herinnering.

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
het boek

Het boek

Delen:

Het boek werd voorgoed gesloten.
Het verhaal kwam tot een eind.
Het is nog moeilijk te beseffen
dat dit leven zacht verdwijnt.

Leegte vult de grote stilte.
Tranen stromen één voor één.
Misschien in een verre toekomst
zal er ooit berusting zijn.

Voor altijd blijf je in de verbinding
die door liefde is ontstaan.
Voor altijd slaat jouw hart zijn slagen
voor hen die zijn heengegaan.

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
Morgen

Morgen

Delen:

Ze zeggen dat ik los moet laten,
dat het leven verder gaat,
dat ik mezelf bij elkaar moet rapen
en dat morgen echt bestaat.

Men vertelt mij van een leven
waar de zon dagenlang straalt,
waar ik weer een uitweg vind
terwijl ik vandaag nog steeds verdwaal.

Ook geven ze mij de zoete woorden
die ik niet meer vinden kan.
Ik spreek in zinnen van diep verdriet.
Voor mijn gevoel al eeuwenlang...

De mensen kennen mijn verhaal.
Maar ervaren ze ook die diepe pijn
van mijn onmacht en mijn tranen,
gehuild in stille eenzaamheid?

Kunnen ze de tijd bespelen
en het licht bij morgenstond?
Dan hoop ik dat ik ooit zal helen
en genezen van deze diepe wond…

Karin Anbergen

Bekijk gedicht
Meer laden
Bezig met meer laden...
RememberMe.nl

Voor een afscheid met een gekleurd randje