Terug naar overzicht

Tien misverstanden over rouw- en verliesverwerking

11/03/2019
Stephanie Sequeira
Delen:
 misverstanden over rouw- en verliesverwerking

In het leven krijgt iedereen vroeg of laat te maken met rouw. Rouw kent verschillende uitingsvormen en iedereen heeft een andere kijk op de manier waarop het verlies van een dierbare moet worden verwerkt. Er bestaan hierin ook wat hardnekkige aannames die niet altijd kloppen. Hieronder hebben we de top tien meest voorkomende misverstanden over rouw- en verliesverwerking uitgelicht.

10 misverstanden over rouw- en verliesverwerking:

1- Veel praten over het verlies is de beste manier om het te verwerken

Praten over het verlies is een van de vele manieren om om te gaan met het verlies. Je beperken tot praten is echter niet de meest effectieve manier van verliesverwerking. Daarnaast heeft iedereen een eigen manier van rouwen. Het is belangrijk om aan te houden wat jou het beste helpt bij het accepteren en verwerken van het verlies. Vind je praten fijn? Vooral doen. Heb je er even geen behoefte aan? Dan is dat ook prima. Er helemaal niet over praten is ook niet goed. Maar probeer je eigen balans hierin te vinden. Veel mensen kiezen ervoor om te sporten of aan de slag te gaan met een hobby. Dat is ook prima.

2- Aan rouwen zit een eindpunt

Een van de meest voorkomende misverstanden over rouw- en verliesverwerking is dat er een einde zit aan het verdriet. Er wordt vaak gezegd dat verlies eerst moet worden verwerkt om door te kunnen gaan met je leven. Hiermee wordt in andere woorden bedoeld dat er een eindpunt zit aan rouwen. Dit is echter niet zo. Ook nadat er vele jaren gepasseerd zijn blijft het gemis groot. Bij rouwen gaat het erom dat je leert leven met het verlies en niet om over het verlies heen te komen. Het verlies blijft namelijk altijd aanwezig. Rouwen duurt in zekere zin een leven lang. De vorm en mate van rouw veranderen wel.

3- Je moet het verlies loslaten om verder te kunnen gaan met jouw leven

Dit klopt niet. Het loslaten van verlies houdt in dat je er niet meer over praat of nadenkt. Door bijvoorbeeld het graf te bezoeken denk je vaak terug aan de fijne momenten samen waardoor je een blijvende verbinding blijft voelen met de overledene. Veel mensen vinden hier veel meer steun in dan het proberen los te laten.

4- Je hebt geen verdriet als je geen tranen laat

Bij het eerste misverstand in dit artikel kwam al naar voren dat iedereen op zijn eigen manier rouwt. Er is geen goed of fout bij verliesverwerking. Het is niet altijd nodig om het verdriet op te zoeken, sommige mensen vermijden teveel pijn om het verlies en de gevoelens die het met zich meebrengt draaglijk te maken. En de een huilt nu eenmaal makkelijker dan de ander. Dat wil niet zeggen dat de een ook meer verdriet heeft dan de ander. Sommige mensen huilen vanbinnen 'stille tranen'.

5- Een band met de overledene behouden is raar

Er wordt vaak gedacht dat alle banden met de overledene na het overlijden verbroken worden. Dit is echter niet helemaal zo. Een band behouden met de overledene kan positief bijdragen aan de verwerking van het verlies. Door bijvoorbeeld te praten tegen een foto of door naar het graf te gaan en iets te vertellen dat je graag met de overledene wil delen creëer je een gevoel van verbinding. Het gevoel dat de ander er op een bepaalde manier nog is kan troost en steun bieden. Ook kan het helpen om het leven zonder de fysieke aanwezigheid van de ander te accepteren.

6- Rouwen doe je pas na het verlies

In sommige gevallen klopt dit maar het komt ook voor dat aan een overlijden een ziekbed vooraf gaat. Het rouwproces begint dan vaak al eerder. In dit geval rouw je om het verlies van de gezondheid en om de goede momenten die jullie samen hadden voordat dit gebeurde. Dit wordt met een mooi begrip "anticiperende rouw" genoemd.  

7- De rouw is hetzelfde bij iemand die plotseling of na een langdurig ziekbed overlijdt

Zoals bij het vorige misverstand al is uitgelegd, begint de rouw al eerder als het gaat om een verlies na een ziekbed. Het maakt niet uit hoe en wanneer iemand overlijdt, het verlies is in beide gevallen even groot. De schok is bij een plotseling verlies echter groter dan wanneer er sprake is van een (langdurig) ziekbed. In het laatste geval komt het verlies niet helemaal onverwacht en heb je de kans om nog op de gewenste manier afscheid te nemen van de persoon zelf. Dit wordt gezien als een voorsprong op het rouwproces.

8- Rouwen moet je alleen doen

Niet iedereen vindt het even makkelijk om gevoelens en emoties te delen met anderen. Je moet echter nooit denken dat je anderen met jouw verdriet lastigvalt. Iedereen in je omgeving voelt na een verlies met je mee en de meesten willen ook graag wat voor je betekenen in deze moeilijke periode. Maar vaak weten zij zelf niet hoe. Het is daarom belangrijk dat je uit eigen initiatief om hulp en steun vraagt wanneer je het nodig hebt. Benader bijvoorbeeld iemand op het werk, op school of iemand uit je vrienden- of familiekring. Je staat er namelijk nooit alleen voor.

9- Na exact één jaar is de rouw voorbij

Sommige denken dat de rouw voorbij is als alle feestdagen en seizoenen van één jaar voorbij zijn. In je omgeving willen mensen al snel dat alles weer wordt zoals het was. Dit is helaas niet zo. De duur van de rouw verschilt per persoon. Hoewel rouwen een leven lang kan duren wordt de zwaarte en de diepte ervan met de jaren wat minder. Je gaat steeds meer begrijpen en accepteren wat er is gebeurd en je leert er mee leven. In die zin heelt tijd vaak de wonden, maar bij een verlies is het nooit helemaal te verwerken.

10- Een verlies kent geen positieve kanten

Natuurlijk is het erg pijnlijk om een geliefde te verliezen, maar het is ook een gebeurtenis waar je zowel emotioneel als psychisch van kan groeien. Het overlijden van een geliefde zorgt vaak voor een wake-up call waardoor je je realiseert wat er werkelijk belangrijk is in het leven. Denk hierbij aan je relaties met anderen, je vriendschappen en de liefde. Je gaat je meer focussen op wat echt belangrijk is en meer proberen het goede uit het leven te halen.

Ken jij nog andere misverstanden over rouw- en verliesverwerking? Laat het ons weten in de comments!

Delen:

Reacties (10)

Reactie van Henry op 5 jun. 2019 21:46
"Mijn partner is op 39 jarige leeftijd overleden, ik hield zo vreselijk veel van hem, heb 21 jaar een relatie met hem gehad. hij heeft een erg zwaar leven gehad, met een hoop ellende in pleeggezinnen, 3x kanker, uiteindelijk is hij gestorven aan slokdarmkanker, dit gevecht kon hij niet winnen, en toch altijd heeft hij geprobeerd om alles uit het leven te halen, en altijd geprobeerd om positief te blijven, en nooit klagen over zijn gezondheid. nu hij overleden is leer je je echte vrienden/familie wel kennen, sommige zie je niet meer, hoor je niets van terwijl je juist nu die steun zo hard nodig hebt om verder te gaan,na 21 jaar alleen terwijl je altijd samen was is zwaar erg zwaar, maar je moet verder heb je geen keus, maar het is elke dag weer een gevecht om de dag door te komen."
Reactie van Anoniem op 22 mei 2019 20:34
"Mijn zoon van 19 is van strijder naar spiritueel krijger gegroeid. We weten dat hij niet beter wordt, maar blijven hopen, zijn fysieke wereld steeds kleiner wordt en proberen positief te blijven kijken naar wat nog wel kan. We wachten op het onvermijdelijke moment zonder te weten wanneer terwijl de “ gewone wereld” door draait zie ik dat hij steeds meer in het moment aanwezig is en tegelijkertijd ook elders Is. Tijdens de zwangerschap bereidde ik mij voor op zijn komst, nu op zijn gaan. Terug naar Gene Zijde ooit. Mijn hart voelt door de emotionele pijn heen ook blijfschap, ruimte. Aan gene zijde is hij niet gebonden aan fysieke tekortkomingen, pijn en verveling. Wat er ook gaat komen, we zullen samen Zijn."
Reactie van Hans Fransen op 7 feb. 2019 23:27
"Mijn vrouw waarmee ik 33 jaar samen was en al die tijd verliefd op was overleed op 28 December 2018 aan de gevolgen van hersentumoren die 7 weken daarvoor waren ontdekt. Het huilen is tot nu toe niet meer gestopt maar toch probeer ik te denken aan al het mooie wat er was. Ook schrijf ik veel op en soms lijkt het wel alsof zij schrijft via mijn hand en mij vraagt haar los te laten zodat het weer een beetje dragelijk wordt. Het zal niet gemakkelijk zijn maar ik ga dit wel proberen......haar laten gaan."
Reactie van Hettie op 2 feb. 2019 23:00
"Mijn man waarmee ik 6 weken was getrouwd, overleed in 2,5 weken. Hij was ernstig ziek maar stierf 6 weken geleden zonder afscheid te nemen van me. Hij was agressief en boos door een delirium en uitte zijn woede enkel aan mij. Ik worstel met zijn verlies maar ook met de beelden van zijn boosheid naar mij toe. De mooie herinneringen aan hem krijg ik niet naar boven om de beelden van de laatste 4 dagen te verzachten. Ik word nu enkel depressiever en verdrietige en eenzamer hoewel ik omringt ben met lieve mensen. Wie weet raad of heeft dezelfde ervaring?"
Reactie van Liesel Drummen op 31 dec. 2018 01:27
"Mijn man is 28.11.2017 overleden. Na een herseninfarct 7 maanden revalidatie wat niet hielp en hij nog een jaar in een verpleeghuis is verbleven voordat hij overleed. Wij hebben beiden gerouwt al die tijd al, en toen hij overleed stopte mijn leven, alles was weg wat mij dierbaar was en nog is. En het is opvallend dat in mijn hele omgeving niemand beseft dat ik al rouw sinds mijn man zijn herseninfarct kreeg op 13 april 2016. Zelf de rouwbegeleidster realiseerde zich dit niet. Ik ben zo ontzettend moe van dit lange verdriet."
Reactie van mirjam op 10 nov. 2018 19:28
"mijn partner is op 54 jarige leeftijd aan slokdarmkanker overleden, 3 dagen na zijn verjaardag, hij stierf 15 sept. Ondanks dat ik afscheid heb kunnen nemen, wordt het verdriet heftiger, ik huil veel, het komt vanuit mn tenen. Mn omgeving is helaas niet echt tot steun. Iedereen is erg met zichzelf en carrieres bezig. Elke ochtend bij het ontwaken dringt het weer door, ik zal hem nooit meer zien, vasthouden, en wat al niet meer. Ik heb al veel meegemaakt, maar dit verdriet sloopt me... wanneer wordt het draaglijker"
Reactie van Lenie op 6 okt. 2018 18:57
"Mijn vader is in augustus overleden na een ziekbed .Hij is 90 jaar geworden en ik ben 60 had altijd een goede band met hem...ik heb nog nooit zoveel verdriet gehad ...."
Reactie van Ciel op 28 jul. 2018 17:15
"Mijn dochter is drie jaar geleden overleden aan een herseninfarct. Ze was toen 24. Veel reacties van mensen zijn troostend bedoeld, maar konden wat mij betreft beter achterwege gelaten worden. Ik ben trouwens niet gelovig. Enkele voorbeelden: Ze is nu gelukkig; ze is nu in de hemel: ze is nu bij god/allah; het is goed zo!; heb je het al een plekje gegeven?; waarom moet dit jou overkomen?; het komt wel weer goed!; etc., etc. Voor mij hoeven deze 'troostende' woorden niet, een knuffel of een arm om me heen is genoeg."
Reactie van Mat op 22 mrt. 2018 01:16
"Mijn vrouw, waar ik al dertig jaar heel van van hou, is terminaal ziek. Dus ik moet het allemaal nog gaan meemaken,en eerlijk? Ik ben er gereed voor, maar ook bang voor. Ik ben bang dat ik het niet trek."
Reactie van Marieke Bemelman op 24 feb. 2018 07:08
"Bedankt voor deze begripvolle informatie. Ik herken er veel in en voel me erdoor gesteund."

Reactie plaatsen

RememberMe.nl

Voor een afscheid met een gekleurd randje