Terug naar overzicht

Rouwen na zelfdoding van een geliefde

24/06/2019
Redactie
Delen:
Rouwen na zelfdoding

Helaas is niet elk sterfgeval het gevolg van een natuurlijke dood. Uit cijfers van het CBS blijkt namelijk dat in 2017 maar liefst 1917 mensen in Nederland zichzelf van het leven beroofd hebben (dit komt neer op vijf zelfdodingen per dag!). Als je je bedenkt dat elk persoon een eigen kring van familie en vrienden heeft, dan kun je stellen dat er jaarlijks een hoop mensen worden geconfronteerd met een -in de meeste gevallen- onverwacht rouwproces. Een periode waarin vragen als 'waarom' en 'wat als' de overhand nemen.

Oorzaken van zelfdoding

Uit onderzoek is gebleken dat 90 procent (!) van de mensen die zelfmoord pleegt, met psychische problemen kampt. Dit wordt vaak gediagnosticeerd als een 'depressie'. De voornaamste reden voor het beëindigen van het leven zit hem in het ontbreken van een uitzicht op een fijn leven. Dit kan een gevolg zijn van bijvoorbeeld...

  • Psychische stoornissen (vb: depressie, persoonlijkheidsstoornis --> zelfhaat)
  • Chronische ziekten (vb: eetstoornis, schizofrenie, spierziekte)
  • Traumatische ervaring (vb: verkrachting, moord)
  • Grote schulden
  • Ernstige eenzaamheid

Overigens is het belangrijk om te melden dat iemand die zelfmoord pleegt, vaak kampt met een combinatie van psychische en/of lichamelijke problemen. Een probleem staat vaak niet op zichzelf, maar is een samenhang van verschillende elementen. Denk bijvoorbeeld aan iemand die lijdt aan een ernstige ziekte (lichamelijk), hierdoor verschillende klachten ontwikkelt (geestelijk), daardoor geïsoleerd leeft en mensen buitensluit (eenzaamheid) en langzaam een haat voor zichzelf kan gaan ontwikkelen (zelfhaat).

Verdriet, schuldgevoel, maar ook opluchting

In sommige gevallen blijven nabestaanden met heel veel vragen achter. In andere gevallen was het echter wel duidelijk waarom de persoon in kwestie voor deze optie gekozen heeft. Denk aan een afscheidsbrief waarin het verhaal uitgelegd wordt of eerdere gesprekken waaruit de ernst van de situatie al bleek. Een ding blijft echter een feit: door zelfdoding belanden nabestaanden in een emotionele rollercoaster. Naast heftig verdriet, is er ook vaak sprake van een schuldgevoel. Want 'Had ik het kunnen voorkomen als...' Of 'Waarom heb ik het niet zien aankomen?'. Ook boosheid ('Waarom laat hij/zij me helemaal alleen achter?') is een emotie die zich kan gaan vormen. Toch kan er ook een bepaalde mate van opluchting opspelen. Bijvoorbeeld omdat die persoon eindelijk niet meer hoeft te lijden (geestelijk of lichamelijk) of omdat er een voortdurende dreiging is weggenomen.

Er is vaak goed over nagedacht

In veel gevallen wordt zelfmoord goed doordacht en voorbereid. Het feit dat iemand hier over nadenkt, ruim de tijd neemt om het voor te bereiden en het alsnog daadwerkelijk uitvoert, laat zien dat het een daad is waar hij of zij achter staat. Iets waar jij als omstander dus geen invloed op hebt. Hoe lief, aardig en betrokken je ook bent. Het is heel lastig om je te verplaatsen in de persoon in kwestie, simpelweg omdat je je vaak niet voor kunt stellen dat iemand echt niet meer wil leven. Dat je dit misschien niet kunt begrijpen is logisch. Iemand met een 'gezonde' dosis levensvreugde zal dit vaak ook niet kunnen begrijpen. Dat geeft ook niet. Het belangrijkste is dat je op een gegeven moment begrip kunt opbrengen voor de situatie en snapt dat het een keuze is vanuit hem of haar, die helemaal los staat van jou.

Verschillen tussen rouwen na zelfdoding & rouwen na natuurlijke dood

Elke dood is heftig en na elk sterfgeval volgt een persoonlijk rouwproces dat hoe dan ook moeilijk is. Toch zitten er wel wat verschillen tussen rouw na zelfdoding en rouw na een natuurlijke dood...

  • Het is vaak onverwacht en dus is de schrik vaak nog groter
  • Hoe je het nieuws te horen hebt gekregen. Het kan bijvoorbeeld zo zijn dat je iemand zelf hebt gevonden
  • De manier van zelfdoding kan traumatisch zijn
  • De betrokkenheid van politie en dergelijke instanties
  • Er kan vaak sprake zijn van niet afgehandelde zaken in de familie
  • De reacties van de omgeving, mogelijk onbegrip
  • Steun van omgeving, lastig om mee om te gaan
  • In sommige gevallen: continu zoekende naar een verklaring
  • Schuldgevoelens kunnen een enorme impact hebben

Soms betekent 'houden van' accepteren

Hoe moeilijk het ook is om te begrijpen, soms is het enige echte antwoord 'accepteren'. Accepteren betekent in deze context niet dat je iemand opeens zal gaan vergeten; het laat juist zien dat je liefde onvoorwaardelijk is. Het accepteren dat iemand waar je zielsveel van houdt er niet meer is, is misschien wel het lastigste onderdeel in het rouwproces. Bekijk het eens vanuit het perspectief van de persoon in kwestie: iemand die zijn of haar levenslust helemaal verloren is omdat het leven ondraaglijk is, wil- als het echt niet meer anders kan- alleen nog maar rust en bevrijding. Dit heeft hij nu gekregen, en dat jij dit op den duur kan accepteren is alleen maar heel erg knap en mooi te noemen.

Instanties die hulp bieden bij rouwen na zelfdoding

Zit je zelf in het proces van rouwen na zelfdoding en wil je hier graag wat hulp bij? Dat kan. Hieronder vind je enkele instanties die je wellicht kunnen helpen.

  • Stichting 113online, voor mensen die zelf suicidaal zijn of die te maken hebben met iemand die suicidaal is. Let op telefoonnummer is 0900 0113
  • Stichting Korrelatie, professionele hulp voor nabestaanden via telefoon, chat of e-mail

Vind je het lastig om de stap naar een instantie te zetten? Dat snappen we helemaal. Je kunt er dan voor kiezen om eerst eens wat fora op internet op te zoeken waar je met mensen kunt praten die hetzelfde hebben meegemaakt. Je hebt hierbij de mogelijkheid om anoniem te blijven en het medium in te schakelen wanneer jij hier behoefte aan hebt.

Ben jij iemand verloren door zelfmoord en heb je zelf nog een tip waar je andere nabestaanden mee zou kunnen helpen? Jouw verhaal is altijd welkom in een reactie onder dit artikel.

Delen:

Reacties (23)

Reactie van Mariette op 7 apr. 2020 04:21
"10 dec 2018 maakte mijn man een einde aan zijn leven,na 6 jaar psychische crisis. Ik heb al die jaren voor hem gevochten,paar keer zelf er bijna aan onderdoor gegaan. GGZ en directe omgeving/ ons ' sociale netwerk' heeft hem/ ons/ mij gigantisch laten barsten. Niet te verkroppen,dat vreet nog steeds aan mij. Ook na zijn overlijden zo goed als niks van mensen gehoord. Dat is nog het ergste van alles. Ik ben ontzettend hard aan het werk om mijn leven weer leefbaar te krijgen maar het is vreselijk zwaar. Soms hoeft het leven voor mij ook niet meer,verlang ik er naar om weer bij hem te zijn. Maar ik knok door,voor mijn kinderen en kleinkinderen en omdat ik altijd een knokker ben geweest. Wat ik meer dan ooit nu weet is hoe beperkt mensen kunnen zijn....onmacht,weet ik het hoe je het moet noemen maar het is ronduit KLOTE hoe mensen het laten afweten in tijden van NOOD. Ik wens het niemand toe om ooit op deze manier zijn partner te verliezen en met zoveel pijn en verdriet achter te blijven...."
Reactie van Soes op 27 feb. 2020 18:04
"Mijn zoon is opgehangen door een kofferbelt ik was 2 weken in het buitenland voor mijn zieke vader mijn zoon zij ga jij opa bezoeken als jij terug kom ga naar Miami met mijn vrienden die pas geslaagd waren door de harde studie dat al afgerond was. Die avond was ook nog naar de bios geweest en heel veel pret hadden samen zijn vrienden Hij had zijn auto aan zijn nicht geleend ,hij was al onderweg naar bios belde mijn zus of hij hun naar een show wou afzetten bij een stoplicht heeft hij van stuur verwissel zodat de nicht zijn auto mee kon nemen en zij hem bij bios kon afzetten want van daar kon hij met zijn vrienden meerijden. Na de bios heeft een van de beste vriend die hij al jaren kende afzet bij mij zus voor de deur om zijn auto terug te halen, maar de nicht was inslaap dus kwam hij lopen naar huis terug. Mijn gevoel klopt er iets niet ik heb de jongens gevraagd of depressief was of hij boos hadden ze iets gemerkt maar iedereen vertelt hij erg opwekt niks gemerkt en dat ze veel lol hadden zoals altijd, ze ook wat gegeten . Bios was ongeveer om 1.00 afgelopen ze hebben gezellig gehad De beste vriend die al jarenkend die zij laat ik je gewoon thuis afzetten want ik ga toch langs je huis mijn zoon zij nee zet me bij mijn nicht, zo dat ik mijn auto kan meenemen zogedaan gezeg heeft de vriend hem afzet maar bleek dat de nicht in slaap was gevallen. Lopen terug thuis gekomen heeft geslapen ik was er niet vader kwam thuis die in avond hij hem gezien Het was ongeveer al 4.00uur in ochtend Vader heeft hem een boks gegeven toen ook naar bed gegaan. Mijn zoon is om 10uur s'morgens wakker worden volgens de vader Mijn zoon ging nooit zo vroeg uit bed als hij opstapt is geweest vooral niet in de weekend . Volgens de Florences onderzoek is hij om 1.00uur zaterdag overleden door zich opgehangen in de kelder Die kofferbelt had alleen een grote knoop en er was een groot opening dus hij had nog gered kunnen worden mijn zoon was geen zielige jongen hij was altijd vrolijk ,een jongen die áltijd vooruitgang geboekt, een heel deftig jongen hij is aangetroffen in zijn boxershort, stel dat het zou doen dan zou netjes gekleed zijn . Hij heeft diep geslapen want liet altijd een beetje spug in de zij lippen smorgens. En de grote frustratie bij mij is dat vader zo veranderd is als iets vraagt zeg denk je dat ik hem heb opgehangen hij zij ook op zijn sterfbed te zeggen wat er die avond is gebeurd hoe moet ik verder met zo een antwoord. En ik vraag me af hoe vertrouwelijk is zo een florences onderzoek is. Waar kan met al deze vragen ik ben ook naar politie geweest maar die willen mij niet helpen wat moet ik loop dag en nacht ermee"
Reactie van Annie op 28 jan. 2020 21:45
"In septc2005 liep mijn man na een depressie voor de trein . In 2017 mijn 2e man die zichzelf verhing hoe kan ik hier ooit mee om gaan?"
Reactie van Frits op 28 jan. 2020 11:31
"Na 48 jaar samen is mijn echtgenote in juni 2019 uit het leven gestapt. Ik ervaar haar nog op alle momenten van de dag. Ik besef na maanden pas hoe hard ze gevochten heeft tegen haar eigen negatieve gevoelens en gedachten. we hebben veel bijgepraat en ook professionele hulp gezocht maar toch kon ik haar de innerlijke rust niet geven die ze zocht. Wat haar zo onrustig maakte kon ze zelf niet verwoorden , alles, niets ! Het zwarte beest bleef maar groeien. Het einde kwam nog onverwachts. Had ik haar kunnen tegenhouden? De waarom vraag , wat had ik beter kunnen en moeten doen om haar te helpen blijven een zwart spook. Ik mis haar heel erg, het had nog zo mooi kunnen zijn. Ik moet leren beseffen ze komt nooit meer terug en alleen de herinneringen blijven."
Reactie van Peter op 5 dec. 2019 16:38
"Negen maanden heeft het mogen duren, negen heel gelukkige maanden. Mijn geliefde had haar werk als verpleegkundige na 25 jaar opgezegd en kwam bij mij wonen. Een hele zomer lang konden wij van elkaar genieten. Eindelijk had ik mijn maatje gevonden, en zij leek ook super gelukkig, en alles verliep in geweldige harmonie. Een pracht van een vrouw, uiterlijk en innerlijk. Altijd vrolijk en sociaal. Ze zou half-time beginnen in een mooie boetiek vlak bij huis, en we hadden volop plannen om verre reizen te maken. Wij steunden elkaar volledig, hadden openhartige en diepgaande gesprekken en voelden elkaar heel goed aan. Ze had met niemand ruzie, wel had zij het gevoel dat haar ouders haar niet voor vol aanzagen, het contact was zeer schaars ook al waren het onze overburen. Aan haar enige broer en zijn partner had zij tot twee maal toe gevraagd om als zij eens in de buurt waren om kennis te maken en ons appartement te tonen, maar ook al was hij tot 2 keer toe aan de overkant, hij is niet gekomen. Mijn kinderen hadden ons inmiddels ook de rug toegekeerd. Maanden geen contact, ook niet met de kleinkinderen. Heeft het daarmee te maken dat ik haar midden oktober s’ochtends in coma heb aangetroffen ? Pas in het ziekenhuis kwam het besef dat zij zich moedwillig had ingespoten met een pen insuline, die nota bene mijn diabetische zoon een half jaar tevoren in mijn koelkast had achtergelaten. Nooit meer bij bewustzijn gekomen en enkele dagen daarna stierf zij. Geen brief, geen tekenen van depressie, totaal geen vermoeden wat zij zich en mij zou willen aandoen. Mijn wereld en toekomst zijn ingestort, alle dagen zijn het uitersten van emoties, van verdriet, gemis, van medelijden tot woede en van boosheid tot schuldgevoel etc. Een geluk is dat ik heel veel steun van mijn zussen en broer heb mogen ontvangen. Maar ik huiver bij het nadenken over de toekomst. Dat zij er nooit meer is. Al die onbeantwoorde vragen en het terugkijken op dit horrorscenario. Kan ik mij ooit nog eens binden ???"
Reactie van Marjolein op 27 nov. 2019 20:32
"Tja, daar zit ik dan met twee knappe jongens van 2 en 5 jaar oud. Het idee dat mijn man zo eenzaam is geweest en alleen heeft moeten strijden, raakt mij nog het meeste. Door de intense gesprekken die wij hebben gevoerd. En alle openheid die hij heeft gegeven, hebben we hulp gezocht. 2 jaar terug kreeg hij de diagnose 'Depressie' Zijn keuze om zichzelf van het leven te ontnemen kan ik vanuit hem begrijpen. Maar de wreedheid en het oneerlijke aan dit verhaal vreet me op. Hij was zo waardevol voor mij en onze jongens. Het is heftig om te realiseren dat hij dat zelf niet kon zien. 21 september heeft hij de beslissing genomen. En uit het leven gestapt. De emoties schieten alle kanten op. Liefde is niet loslaten, maar op een andere manier vasthouden. Zo probeer ik elke dag door te gaan."
Reactie van Koosje op 13 nov. 2019 16:57
"Het is nu 2 maanden geleden dat mijn broer zichzelf heeft opgehangen. Hij zat al niet lekker in zijn vel, maar ik wist niet dat het zo diep zat bij hem. Ik wist dat hij depressief was, maar na 2 maanden kan ik nog steeds niet bevatten dat hij het leven niet zag zitten. Dat hij deze daad als enige uitweg zag. En ik probeer met veel moeite mijn leven bij elkaar te pakken. Met vallen en opstaan. Want ik zal hem voor altijd missen;(, my big brother"
Reactie van Maria op 3 nov. 2019 17:33
"Vijf weken terug me broer gevonden .het ergste wat je kan gebeuren leven nu op zijn kop vreselijke spierspanning boos zijn verdrietig zijn sterk willen zijn voor me ouders maar gadver wat is dit moeilijk proberen door tegaan lichaam werkt erg tegen maar ik wil zo graag verder 😭😭😭😭😭"
Reactie van miekebelt op 24 okt. 2019 23:06
"Geen woorden voor. 22 jaar geleden gebeurde het, wat? het trauma, ik vond jou."
Reactie van Marieke op 24 okt. 2019 20:33
"Dertien jaar geleden begon je tegen mij te praten op de trein. Ik had een relatie, maar je deed me iets...we hielden contact en spraken misschien zes keer af in de jaren die volgden. Ik wees je twee keer af, ook al had ik gevoelens voor jou. Het contact verwaterde, en stopte daarna helemaal. Het is zeker tien jaar geleden dat ik je nog gehoord had. Nog altijd zit je in mijn gedachten, maar op facebook vind ik je niet meer. Dan maar Google proberen...wat ik toen las, brak mijn hart . Je was er niet meer...wat is er gebeurd?? Op het rouwbericht staat 'dank aan een psychiatrisch centrum'...wat heb je gedaan? Ik weet het niet...je vader heeft vroeger zelfmoord gepleegd, dat weet ik wel. En je had schrik dat je ooit hetzelfde zou doen. Er is een leegte in mijn hart, ik ben gebroken door de gedachte dat je er niet meer bent. Dat ik je nooit meer zal spreken of zien, dat ik nooit zal weten wat er gebeurd is. Als het al zelfmoord was, waarom? Had het met mij te maken? Die onwetendheid is vreselijk, het gemis ondraaglijk. Het is mijn eigen fout, ik heb ons nooit een kans gegeven en nu is het te laat... Dit is nu mijn leed om dragen."
Reactie van Annelies op 19 okt. 2019 16:21
"3 weken geleden mijn zus verloren na een korstondige depressie. Ze praatte wel over zelfdoding maar zei dat ze het niet durfde. Na 4,5 mnd is ze voor de trein. Hoe kan iemand die nog geen dag ziek is geweest dit overkomen? Het is niet te bevatten."
Reactie van elly op 14 okt. 2019 19:31
"2 juni dit jaar een 17 jarige vriendin verloren door zelfdoding,nu 4,5 maand na haar sterven, het kwam niet onverwachts, iets waar we al 3 jaar bang voor waren,maar als het dan zo ver is, bizar. inhoudelijk hoe ze overleden is etc deel ik liever niet,ze heeft op verschillende nieuws paginas gestaan tot buitenland aan toe ."
Reactie van Chris op 3 okt. 2019 20:10
"Op eind juli 2018 heeft mijn vader onverwachts een einde gemaakt aan zijn leven. Hij kwam niet thuis en zijn gaan zoeken, uiteindelijk na lang zoeken bleek hij in een hotel te zitten en had hij zelfmoord gepleegd. Volkomen onverwachts, hij heeft gelukkig een filmpje en brieven achtergelaten met een “verklaring”. Maar al had hij 50 kantjes volgeschreven, geen antwoord is helder genoeg voor mij.. ik mis hem verschrikkelijk, elke dag is nog een gevecht.. En het gemis is groots, zo groot."
Reactie van Tremmal op 25 sep. 2019 20:30
"Juni 2018 krijgen we bericht van de politie. Ik moet de fiets en tas identificeren en ontvang daarna de trouwring van mijn vrouw. Na anderhalf jaar begint mijn/ onze verwerking op gang te komen.. Ik vergeef haar en heb haar lief ...maar de verwerking is onmenselijk."
Reactie van Cici op 24 sep. 2019 18:37
"Reactie van Suzanne op 13 feb. 2019 16:23 ik zou zo graag met u in gesprek gaan. Ik ben mijn broer 6juli 2019 verloren door de trein, hij was 23 en ik ben zelf 21, ik zou graag weten hoe u er nu mee omgaat"
Reactie van Hilde op 30 aug. 2019 20:20
"Heel erg veel sterkte en draagkracht voor alle mensen, die als nabestaanden hun weg proberen te vinden om met zo'n groot verlies om te gaan. Ik hoop dat de liefde die er altijd al was, er mag zijn, en mag blijven bestaan."
Reactie van Helmy Stolwijk op 9 jul. 2019 18:33
"Ik vond mijn man op de zolder, zijn polsen en slagaders doorgesneden, hij leefde nog dus ik heb alles afgebonden, op zijn gezicht geslagen met de woorden, blijf bij me we gaan je redden, alles komt goed etc. Ik had 4 plekken strak afgebonden en geloofde gewoon dat ik hem gered had. Maar toen moest ik van de man van 112 zijn hoofd omhoog leggen en toen had hij ook nog zijn keel doorgesneden. Dat kon ik dus niet afbinden. Totaal onverwachts, hij was niet ziek, 65 jaar alles voor de wind gegaan en toen in een keer een tegenvaller, eentje waar we samen gewoon uit hadden kunnen komen maar voor hem dus onoverkoombaar. Die tegenslag onderga ik nu alleen maar het was zo mooi geweest als we dat samen hadden kunnen doen."
Reactie van Adrie op 26 jun. 2019 21:22
"Ik heb 5 mrt jl mijn man verloren door zelfdoding door ziekte zag hij het niet meer en ik had oogkleppen op niet in de gaten dat hij zo slecht in zijn vel zat ik had beter moeyen opletten helaas had ik het niet door"
Reactie van Wilma op 15 jun. 2019 08:00
"Ruim 7 maand gelden heeft mijn dochter het gedaan. Dit na 6 jaar thuis wonen weer bij ons. Met veel worstelingen om goede behandeling en hulpverlening te krijgen. Geen geschikte woonplek kunnen vinden. Uiteindelijk zou behandeling starten maar was ze op en kon ze niet meer. Ze verlangde zolang al sterk naar bij Jezus te zijn. Dat is onze grote troost dat ze daar is. Ze schreef ook: tot ziens alle lieve mensen om me heen, pap en mam. Maar ons gemis en verdriet is zo groot. En ook ben je nu pas bezig met alles wat we meegemaakt hebben voor haar heengaan. Haar lijden was groot."
Reactie van Suzanne op 13 feb. 2019 16:23
"Mijn zoon van 22 jaar is eind december jl op het spoor gaan liggen. Vermoedden we. Hij werd gevonden tussen de rails. Hij was net terug van een weekje vakantie met mijn ex-man bij zijn broer in Budapest. Ik was jarig die dag. De volgende dag werd ik gebeld door de politie. Toen ik hem zag in het mortuarium wist ik het zeker. 09 februari jl zou hij 23 jaar geworden zijn. Morgen komt de begrafenis ondernemer bij mijn exman zijn as brengen. Benny heeft nog een oudere broer en zus. We moeten verder maar ik weet bij God niet hoe. Vandaag heb ik een slechte dag. Koorts. Griep. Pijn. Doodsgedachten. Schijnt normaal te zijn, zeggen ze. Benny was net aan het genezen van een heftige psychose. Wat die jongen heeft moeten lijden.. Het is verschrikkelijk."
Reactie van Gerard op 22 jan. 2019 05:37
"1 december 2018 storte mijn wereld in toen ik mijn vrouw vond. Ze kon het leven niet meer aan vanwege slapeloosheid en continu hoofdpijn. Eerst de schrik, daarna leefden ik en mijn kinderen in een soort waas. Allerlei emoties en gedachten gierden door ons heen. Onbegrip, schuldgevoelens zoals wat als, waarom en had ik maar. Veel verdriet, boosheid en toch begrip over waarom vanuit haar positie. Je kan zoiets niet plaatsen. Alleen op ten duur accepteren met de gedachte dat ze nu eindelijk de rust heeft gevonden waar ze al die tijd naar verlangde. Maar God was is dat moeilijk."
Reactie van Maud op 21 nov. 2018 15:59
"Beste Tina, heel herkenbaar. Ik heb het zelfde meegemaakt. Aankomende zondag is het 24 weken geleden voor mij. Ik ben eerst ook heel boos geweest op haar, dat ik haar vond. Ze had met mij afgesproken die dag. Maar dat heeft zo moeten zijn..."
Reactie van Tina op 22 jul. 2018 05:49
"Vandaag is het weer zondag. 6 weken geleden vond ik mijn vriendin nadat ze zelfmoord gepleegd had. Ik heb het gevoel of ik in een achtbaan zit die van hot naar her gaat qua gevoel en gedachten. Boos, verdrietig, opgelucht, schuldig, begrip voor hoe jij je op het laatst voelde tot onbegrip dat een mens niet meer het mooie van het leven kan zien. Maar dat alles is zo vermoeiend. Ik zou je het liefst gewoon bij mij hebben maar dat gaat niet meer. Dus nu weer een zondag doorkomen..."

Reactie plaatsen

RememberMe.nl

Voor een afscheid met een gekleurd randje