Terug naar overzicht

10 rouwverwerking tips

06/10/2019
Stephanie Sequeira
Delen:
rouwverwerking tips

Rouwen is en blijft een emotioneel proces dat tijd en energie kost. Hoe pijnlijk en vervelend het ook is, rouw hoort wel bij het leven. Iedereen rouwt op zijn eigen manier, voor de een is het wat moeilijker dan voor de ander om er weer bovenop te komen. Een goed rouwproces kan hier bij helpen. Wij hebben daarom een lijst opgesteld met 10 rouwverwerking tips om je er weer een beetje bovenop te helpen.

10 rouwverwerking tips

1- Huilen

Huilen... iedereen huilt wel eens, vooral als je een belangrijk persoon in je leven verliest is het meer dan normaal dat je huilt. Tranen zorgen ervoor dat je je een beetje verlicht en vrij voelt. Krop je gevoelens en emoties dus vooral tijdens de rouwperiode niet op en laat je tranen de vrije loop. Behalve de ontspannende werking heeft huilen ook een andere functie. Huilen is voor anderen vaak een signaal dat iemand hulp en warmte nodig heeft. Hoewel je het wellicht niet zo bedoelt zul je dus ook eerder hulp van anderen ontvangen zodra ze zien dat je verdrietig bent.

2- Rust

Rouwen kan veel energie van je vergen. Het is begrijpelijk dat je het erg zwaar hebt, je bent immers iemand verloren waar je veel van houdt. Maar vergeet ook niet om aan je eigen welzijn en gezondheid te denken! Zorg ervoor dat je genoeg rust krijgt, zodat je lichaam en je geest even kunnen ontspannen. Als dit in de avond niet lukt, omdat je steeds aan hem of haar moet denken, is het een idee om midden op de dag even een rustmomentje voor jezelf te pakken.

3- Praten

Praten met anderen kan natuurlijk niet ontbreken in deze lijst met rouwverwerking tips. Praat met je familie of vrienden over de overleden dierbare. Vertel over de leukste momenten die je met hem of haar had of wat je het meest mist. Als je dit niet met je vrienden of familie wilt doen is het ook een idee om even het internet te doorzoeken. Er zijn namelijk genoeg online groepen (denk aan Facebookgroepen) en forums waarbij je met mensen kan praten die het ook moeilijk hebben met rouwverwerking.

4- Afleiding

Probeer je gedachten op wat anders te richten. Pak een oude hobby op of probeer juist wat nieuws. Het belangrijkste is dat je iets doet wat je echt leuk vindt. Denk bijvoorbeeld aan een bepaalde sport of misschien vind je wel plezier in schrijven of schilderen. Als je een minder intensieve afleiding zoekt kan lekker op de bank liggen met een dekentje en naar films of series kijken ook een leuke afleiding zijn. Of ontdek de kracht van mooie woorden in een goed boek. 

5- Muziek

Iedereen luistert wel eens naar muziek, op vrolijke momenten maar ook op momenten van verdriet. Je zou denken dat het luisteren naar droevige muziek je juist nog verdrietiger zou maken, maar dit is niet altijd zo. Het luisteren naar droevige muziek kan juist goed zijn in de rouwperiode. Het is namelijk zo dat de songteksten vaak zo goed passen bij je huidige situatie en gevoelens dat het helpt bij het verwerkingsproces en het accepteren van je emoties. Je krijgt hierdoor tevens het gevoel dat je niet de enige bent. Natuurlijk kan vrolijke muziek je óók helpen om juist even niet aan verdrietige dingen te denken.

6- Neem alle tijd

Ze zeggen wel eens dat tijd alle wonden heelt, heel cliché wellicht, maar in het geval van rouwverwerking is dit wel een beetje waar. In het begin is het vaak het zwaarst, je weet nog niet hoe je met het verlies moet omgaan en hoe het nu verder moet. Je hebt het gevoel dat de pijn en het verdriet voor altijd zo sterk zullen blijven. Maar naarmate de tijd verstrijkt, hoe beter je hiermee leert omgaan. Natuurlijk, het verdriet zal er voor altijd zijn, maar het leven gaat immers door. Jij bepaalt wel zelf het tempo. Vergeet niet dat iedereen op zijn eigen manier rouwt en dat rouwen geen eindpunt kent.

7- Sluit jezelf niet te veel af

Natuurlijk wil je soms juist even tijd voor jezelf hebben om te rouwen, maar pas op dat je dit niet teveel alleen gaat doen. Blijf in contact met je vrienden en familie, want zij kunnen jou ook helpen in deze zware periode. Zij kunnen een luisterend oor bieden, helpen waar nodig en ze kunnen je helpen met de juiste afleiding vinden. Op deze manier krijg je niet het gevoel dat je er alleen voor staat. Warmte van de mensen om je heen kan je namelijk juist helpen.

8- Wees niet bang om hulp te vragen

Een van de belangrijkste rouwverwerking tips is dat je anderen laat weten hoe je je voelt en of je ergens hulp bij nodig hebt. Je omgeving vindt het namelijk vaak moeilijk om in te schatten waar je behoefte aan hebt. Ze willen je graag helpen met het verwerken van jouw verlies, maar weten niet altijd hoe en wanneer. Dus laat zelf weten of je mensen nodig hebt of wanneer je juist liever met rust gelaten wilt worden.

9- Professionele begeleiding

We komen bijna aan het einde van onze rouwverwerking tips. Heb je al deze tips al eens uitgeprobeerd en heb je het gevoel dat het nauwelijks tot niet heeft geholpen? Dan kun je misschien overwegen om een stapje verder te gaan en contact opnemen met een professionele rouwcoach. Een rouwcoach helpt je om het verlies te verwerken, zodat je jouw leven langzamerhand weer kan oppakken. Natuurlijk zal het verdriet niet volledig verdwijnen, maar je leert er wel beter mee om te gaan.

10- Realiseren en accepteren

Uiteindelijk is het toch belangrijk dat je realiseert dat rouw om een overleden dierbare altijd in je leven zal blijven. Het wordt natuurlijk steeds minder, maar helemaal weg gaan zal het niet. Het gemis van die persoon zal voor altijd bestaan. Daarom is het van belang dat je accepteert dat hij of zij er niet meer is en dat je de mooie momenten die jullie samen hebben gehad voor altijd koestert.

Delen:

Reacties (31)

Reactie van Neslihan Demir op 8 dec. 2019 22:47
"20 september 2019 is mijn moeder onverwacht overleden en ze was in Turkije... Ik sprak met mijn moeder 19 september In de avond... Ik heb het gevoel dat sommige mensen mij niet zullen begrijpen... Mijn moeder zal eind december komen naar Nederland, om bij mij te gaan logeren voor 3 maanden en gedachten dat mijn moeder niet meer zal komen maakt mij knettergek... Ik voel me zo eenzaam en machteloos... Pijn en verdriet word bij mij alleen maar erger... Ik heb nooit een afscheid kunnen nemen van mijn moeder... 19 september 2019 heeft mijn moeder haar laatste kus gegeven en ik haar ook..."
Reactie van Wil op 21 okt. 2019 09:31
"Ja Michael, dat merk ik ook. Mijn vrouw is overleden aan ernstig uitgezaaide borstkanker.We hebben er goed naar toe geleefd en het onvermijdelijke aanvaard én belangrijk, goed afscheid kunnen nemen. "Huil niet omdat ik er niet meer ben, maar glimlach omdat ik er was", zei mijn dappere lieve vrouw. Ons 50 jarig huwelijk haalden we net niet. Maar het verdriet lijkt steeds groter te worden. Ondanks vrienden en familie die zich om mij (80j) echt bekommeren maar het huis is oorverdovend stil. Ik luister veel naar muziek en ook YouTube-muziek op de tv, leest veel, doe van alles, maar de dag heeft 24 uur. Nog een geluk dat ik redelijk goed slaap. Maar het intense verdriet blijft, of neemt juist toe, ondanks dat ik blij ben dat zij uit haar lijden verlost is. Misschien dat mij nu pas goed begint te realiseren hoe veel zij geleden heeft en verborgen hield, om mij en anderen te sparen. Ik heb met liefde haar persoonlijk thuis tot het einde verzorgd. Een leeg stil huis is overgebleven......Ik houd van rust en stilte, maar deze stilte doet pijn."
Reactie van Betsie Verheij op 23 sep. 2019 09:20
"Beste Daniëlle . Wat een verdrietig verhaal . Brok in mijn keel . Je hebt geen goed afscheid voor kunnen regelen . Dat is heel erg . Ik wens jou heel veel sterkte .🙏❤️😢 Liefs Betsie ."
Reactie van Daniëlle op 31 aug. 2019 03:50
"Mijn vriend mijn maatje mijn allesie is 11 juni 2019 onverwachts overleden. Ik kan het nog steeds niet geloven. En heb een enorm schuldgevoel dat ik niet bij 'm was om hem te helpen. We hadden net een nieuw huisje wat we aan het opknappen waren maar hadden met Pinksteren van we gaan naar de caravan en even time out ook omdat ik invalide ben. Maandagavond ben ik naar ons nieuwe huis gegaan maar omdat we hadden zitten bbqen en hij een pilsje op had bleef hij in de caravan en had mij gevraagd of ik hem wilde bellen de volgende morgen omdat hij een afspraak had. Maar heb wel 50x gebeld en kreeg 'm niet te pakken. Nu sliep hij altijd met een koptelefoon op en dan hoorde hij niets alleen de muziek waar hij rustig van werd en kon slapen door zijn adhd had hij slaapproblemen. Toen heb ik naar zijn afspraak gebeld om 11 uur en die zeiden dat hij niet was geweest. Mijn liefde van mijn leven was in elkaar geslagen door een zwerver een paar weken daarvoor en heeft daar epelepsie aan over gehouden. Ik heb toen de hulpverlener zei dat hij niet geweest was de politie gebeld of ze zo snel mogelijk wilde gaan kijken. Maar die waren er 's.Middags om 15.40 uur pas en u raad het al het was te laat. Mijn vriend heeft een insult gehad waar hij niet meer is uitgekomen. Als ik op het moment bij 'm was geweest van het insult was hij er nog dan had ik 'm op zijn zij gekegd 112 gebeld en dan had hij zuurstof gekregen en was hij weer bij gekomen. Om 17.00 uur stond de politie voor mijn deur en vroegen of ze binnen mochten komen. En of ik even wilde gaan zitten en een glas water wilde. En toen toen zei ik gelijk het is niet goed hé!, ik was in shock. Mijn allesie was er niet meer. Ik kan er niet mee omgaan heb zo veel pijn zo veel verdriet. We waren elke seconden en elke minuut van de dag samen 9 maanden lang omdat hij overspannen thuis liep van zijn werk. Ja en dan. Dan moet je alles gaan regelen. Maar hoe. Ik heb zijn bewindvoerder opgebeld en die zei rdgel het maar en heeft mij tips gegeven. Woensdag kwam de begravenis ondernemer en alles tot in de puntjes geregeld tot we er achter kwamen dat hij niet verzekerd was. En dan valt weer je wereld in duigen. Want hoe nu verder. Een staats begravenis. Nou wil ik dit nooit meer mee maken. Ik heb afscheid mogen nemen heb 'm een laatste kus gegeven en de deksel ging op de kist. Wist niet waar en wanneer hij gecremeerd zou worden. Zelfs daar mog ik niet bij zijn. Zo onmenselijk. Maandag 17 juni bel ik de begravenis ondernemer met de vraag hoe laat en waar hij gecremeerd zou worden. Maar dat was al gebeurd. Ben zo boos. Zo verdrietig. Wil naar hem toe. Wil bij 'm zijn ik mis hem zo erg. Wil hier niet meer wonen want dit zou ons huis worden met kindje en trouwplannen enz enz. Kan niet meer genieten niet in bed slapen. Huil de hele dag. Heb nergens geen zin in. Met niemand contact voel me zo alleen. Hij mag me komen halen. Ben er zo klaar mee. Kk loop bij ggz ben suïcidaal maar hun zeggen dit moet een plekje krijgen. Maar dit neemt mijn schuld gevoel niet weg. Artsen hebben gefaald door hem geen medicatie te geven voor de epelepsie. Ik heb 'm niet naar zijn laatste rustplaats mogen brengen. Hoe onmenselijk is dit. Ik wil weg weg uit dit huis. Zou dat helpen bij mijn rouwverwerking,???,. Wie kan mij helpen. Ik kom er zelf niet uit."
Reactie van Gre Kolenberg op 30 aug. 2019 15:08
"Het is allemaal herkenbaar maar ik weet hoe ik ver moet"
Reactie van MvdH op 29 aug. 2019 11:21
"Wat kan je leven ineens veranderen als je moeder waar je jarenlang voor hebt gezorgd er opeens niet meer is. Mijn vader is er helaas ook niet meer en is lang geleden overleden. Ik woonde dag en nacht een halve week al bijna 2 jaar bij haar in om voor haar te zorgen terwijl ik daarnaast ook mijn eigen gezin had en mijn werk. Je verliest niet alleen je moeder maar ook je ouderlijk huis waar je bent opgegroeid. Dit moesten we geheel leeg maken en in oude staat terug brengen en hebben erg hard moeten werken , ook is dit vreselijk emotioneel geweest. Je verliest ook het vele contact met ooms en tante's en vele kennissen die altijd bij haar kwamen . Want ze was de spil van de familie. De dagen zijn zwaar voor me omdat ik alles nog geen plek kan geven, alles schiet door mijn hoofd.... Je eigen problemen die nog niet opgelost kunnen worden en het verlies. Ik probeer positief te blijven denken en ,,vooral,, te denken aan wat ze me nu zou zeggen als ze zag hoe het werkelijk met me gaat....da's het enige wat me op de been houdt."
Reactie van sjors op 21 jul. 2019 07:17
"Ik herken de reactie van ellen mijn moeder is op 7 december 2018 overleden ze had een verkalkte hartklep en diagnose longkanker , dus ze hebben haar niet meer geopereerd . mijn moeder was bijna 88 , en ik heb 29 jaar met haar samen onder 1 dak gewoond , en eigenlijk heel mijn leven, ik kan het ook haast niet verwerken ben nu alleen ,maar heb gelukkig mijn hond Bink nog ,heb daar veel steun aan , maar ik denk net als ellen , en dat maakt me af en best wel eens bang ."
Reactie van Josephine op 13 jul. 2019 08:03
"Eind vorig jaar mijn moeder verloren, 93 jaar. Ze was al een aantal jaren physiek zwak, maar mentaal sterk. Had al een aantal malen afscheid genomen, niet wetend of ik haar nog weer levend zou aan treffen. Het laatste anderhalf jaar nog veel met haar gedaan, voor haar afsluiting en geestelijke rust te vinden. De laatste maanden was ze erg vredig en stil, alles was gezegd en gedaan. Net na de kerst zei ze ineens dat ze de volgende dag op reis zou gaan, ik begreep dat ze klaar was voor het grote afscheid. Bedje naast haar neergezet, wat hapjes en drinken, verpleeghuisarts en verpleegkundige geinformeerd. Alle verzorgenden hebben nog een bezoekje gebracht. We hebben de avond samen doorgebracht, voorlezend uit de bijbel, muziek luisterend. ‘S Nachts heeft ze in mijn armen geslapen als een baby en de volgende ochtend blies ze letterlijk haar laatste ademhaling uit, heel rustig. Ik en iedereen om ons heen hadden hier vrede mee, een opluchting dat ze vrede, rust en bevrijding had na een Lang en bewogen leven. Het was goed zo. Een paar weken geleden kreeg ik het bericht dat mijn ex, 14 jaar geleden uit elkaar gegaan, plotseling was overleden. Dit was een gigantische klap. Ondanks onze scheiding was het de grote liefde van mijn leven. De eerste dagen was het voor mij en anderen een periode van verbijstering en vragen. Na de uitvaart ben ik met zijn kinderen en oude vrienden bezig geweest met zijn bezittingen en nalatenschap uit te zoeken, heel hectisch, maar ook helend. De herinneringen en verhalen die we konden delen, samenwerkend in ons afvragen wat hij gewild zou hebben, het was alsof hij door ons collectief geheugen nog steeds bij ons was en aanwijzingen gaf. Heel bijzonder. Het ligt nog vers in ons geheugen, en we moeten nu allemaal verder met ons eigen leven. In dit geval zie ik dat het belangrijk zal zijn om af en toe bij elkaar te komen om herinneringen uit te wisselen en onze emoties te verwerken. Veel meer een actief proces vanwege de impact die hij op ons aller leven heeft gehad en feitelijk nog heeft. Elk overlijden en rouwproces is verschillend, het enige wat we kunnen doen is in ons eigen leven een plaats zien te vinden voor de goede herinneringen en lessen in het leven, ter voorbereiding van ons eigen afscheid. Wat laat een mens na uiteindelijk. De leegte die het na laat mag gevuld worden met de dankbaarheid dat we de persoon hebben mogen kennen en de ervaringen die we gedeeld hebben."
Reactie van Magda op 6 jul. 2019 16:58
"Eind januari ben ik mijn man verloren,hij was net 58 jaar geworden toen hij plots van de ene moment op de andere ziek werd.Na maanden van onderzoeken en opnamen is hij na een zware operatie en vele complicatie's overleden.In het begin was het rouwproces minder zwaar dan nu.Ik mis mijn man enorm.We deden alles samen en zouden gaan genieten van zijn pensioen,zover is het niet gekomen.Het gemis aan begrip en steun van vrienden en familie maakt het alleen nog erger.Na de begrafenis hoorde of zag ik ineens de familie nog amper.Ik praat nog elke dag tegen mijn man zijn foto en vraag om me te komen halen,dat ik het niet erg zou vinden want dat ik liever bij hem wil zijn.Er was zelfs iemand die me al wilde koppelen aan de buurman 3 dagen na het overlijden van mijn man.Ze zei het maar als grapje,hoe bot kan je dan zijn.Ik vind ook geen rust meer in huis,mis hem overal.Het is nu zomer en kan niet eens meer genieten van onze tuin door het gemis.Wat zit je er maar te doen zo alleen.Mensen zullen het pas begrijpen wat je doormaakt als ze het zelf meemaken.Jammer genoeg."
Reactie van Jc roese muller op 25 jun. 2019 11:06
"Ook mijn man is 26 mei 2019 overleden na bijna 60jaar getrouwd te zijn ,ik weet niet hoe ik daar mee om moet gaan en heb geregeld vreselijke huilbuien ."
Reactie van Ellen op 6 jun. 2019 22:27
"Ik heb mijn lieve moeder op 14 december 2018 verloren. Ze kreeg op haar 89e de diagnose van lympklierkanker, en toen ze 90 was is ze overleden. En ik weet echt wel dat je ouders verliest. En ik ben ook heel erg dankbaar dat ik bijna 60 jaar een goede en lieve moeder heb gehad. Maar ik kon haar nog niet missen. Ben zelf chronisch depressief en daar kon ze me altijd zo goed mee helpen. Mijn moeder en ik hadden een zeer hechte band. Waren elke dag samen. Mijn hele leven lang, ben nu 60 jaar. Aten samen, vakantie gewoon we deden alles samen. Ik ben nooit getrouwd en geen kinderen kunnen krijgen. Zat zelf midden in een verhuizing toen ze achteruitging. Heb alles laten staan en ben bij haar ingetrokken. Om haar met alles te helpen. Mijn zelfstandige sterke creatiefe moeder, deed alles nog zelf in haar appartement. Ze werd bang en dat had ik nog nooit bij haar gezien. Maar als ik bij haar was, was ze rustiger en dan doe je dat toch. De verschrikking om haar zo te zien, dat zit nog steeds in me hoofd en staat op me netvlies gebrand. Ik krijg het niet weg. Huil nog erg veel, zit veel thuis, nergens geen zin in hebben om iets te doen. Ik ben niet meer diegene die ik was voor mijn moeder is overleden. En ik denk dat ik dat ook niet meer wordt. Ik heb alles voor haar gedaan wat in mijn macht lag. En ik heb het volgehouden tot de laatste dag om mijn lieve mams. Heb alles geregeld samen met mijn zus. Maar dat is niet goed gegaan. Veel woorden zijn er gevallen van haar kant, waardoor ik mij erg gekwetst voelde. Nog steeds heb ik dit gevoel. Heb haar nu vanaf 30 december niet meer gezien of gesproken. Geeft rust, maar vind ook erg jammer. Ze was mijn enigste familielid nog. Nu kan ik met niemand meer praten over vroeger. En dat vind ik verdrietig. Misschien komt het nog wel goed, maar ik ben er bang voor. En mijn moeder was er ook bang voor, dat als ze er niet meer was. Het tussen ons niet goed zou gaan. En ze had gelijk. Zit erg met mezelf in de knoop. Er gaan gedachtes door mijn hoofd, waar ik van schrik. Maar als mij wat zou gebeuren of ik zou ook ziek worden. Dan weet ik nu al, het is goed. Dan ben ik weer bij mijn lieve mams en mijn liefste Rodny mijn hond. Dan zijn we weer samen. En dat is iets waar ik naar verlang. Rust in me hoofd."
Reactie van Marie op 4 jun. 2019 15:28
"Bedankt voor het delen van deze rouwtips. Afleiding is inderdaad vaak fijn. Wanneer je je op een andere activiteit kan richten, brengt dit meestal wat rust met zich mee. Doe vooral iets wat je altijd leuk hebt gevonden. "
Reactie van Illy op 27 apr. 2019 18:40
"Op 27 maart is de liefde van mijn leven, plots overleden op 51 jarige leeftijd. Zonder aanwijsbare reden is hij op tijdstip van een half uurtje thuis, op zijn eentje, dood gegaan. Vier weken verder, is de doodsoorzaak nog steeds niet geweten. Om gek van te worden... een kerngezonde supergelukkige sportieve man... Het is niet te bevatten en zo oneerlijk... wij hadden het zielsverwantschap sedert een 2tal jaren in elkaar gevonden en waren druk bezig de laatste stappen te zetten tot een volwaardig leven tesamen. Dit geluk ...waren we beiden zo erg naar uitkeken...wordt ons zomaar ontnomen. Kapot ben ik ervan. Waarom toch...wij waren zo immens gelukkig met elkaar. Het leven lijkt stil te staan maar alleen voor mij... iedereen lijkt druk bezig met gelukkig zijn en het verder uitbouwen van dit geluk, terwijl ik geen stap vooruit kan noch wil... alles is me teveel en nergens vind ik de rust waaraan ik zoveel nood heb. Ik lijk ook geen ruimte te vinden om getroost re worden. De enige die mijn ellende in een handomdraai kan oplossen is mijn grote schat ...ik weet dat hij er alles zou aan doen om mijn wens te vervullen...mocht hij kunnen...ik weet niet hoe dit alles verder moet ... hoe ik zonder hem verder moet. Ik kan noch wil mij dit voorstellen. Dit doet zo verschrikkelijk veel pijn. Ik heb eerder enkele dierbare mensen verloren...maar hetgeen ik nu doormaak lijkt bijna onmenselijk ..."
Reactie van Sandra op 18 apr. 2019 21:51
"Mijn beste vriend, mijn vader die altijd klaar stond voor me..na een kort ziekbed (nov 2018) toch onverwachts snel moeten laten gaan (21 maart). Hij wilde nog proberen te leven tot 12 mei,moederdag en zijn verjaardag. Al gauw werd dat 17 april (trouwdag, 1975). Maar met zoveel pijn niet haalbaar, nu heb ik pijn van vetdriet. Kan het niet geloven! Onwerkelijk. Besef het niet, ik mis hem zo! Tranen die continue komen. Niet aan hem denken dan hoef ik niet te huilen. Wees sterk!"
Reactie van Kitty op 14 apr. 2019 19:50
"Onlangs 8 april is mijn man na een zeiltochtje met vrienden terwijl ze de haven weer in zicht hadden ingestort en reanimeren was niet gelukt ,wat op zich een traumatische ervaring voor de mannen is geweest. Savonds stond er er 2 agenten en een zeilvriend met z'n vrouw aan de deur en werd helemaal gek. Kinderen gebeld en dan moet je ineens van alles beslissen , 17 april is de uitvaart en en het is nog niet echt tot me doorgedrongen dat hij er nooit meer zal zijn."
Reactie van Ing op 2 apr. 2019 17:57
"Afgelopen 6 januari mijn grote zus verloren,toch wel vrij onverwachts,de laatste weken hadden wij bijna dagelijks contact wat leken wij op elkaar in ons doen en laten,na het verlies van onze moeder werd ons contact intensiever,na 7 jaar verloren wij onze enige broer na een lang ziekbed,met elkaar het grote verlies verwerken,oo wat moeilijker er waren zeker momenten toen en toen weet je nog met een lach en een traan,toen ons pa ook nog overleed waren wij nog maar met zijn tweeen. En nu ben jij er ook niet meer,wat vind ik het moeilijk,het voelt of ik wees ben geworden."
Reactie van marianne op 25 mrt. 2019 18:27
"Vorig jaar mijn moeder verloren 21 juni na ziekbed van 4 weken.Voor mijn moeder was ik blij ze wilde niet meer ze wilde thuis sterven en dat is ook gebeurd.Maar de pijn wordt steeds erger ik mis haar verschrikkelijk kan haar niks meer vragen kan niet meer met haar lachen,ze was niet alleen mijn moeder maar ook mijn beste vriendin.Heb veel problemen met mijn concentratie lichamelijk veel pijn maar je moet verder en ik hoop dat ik het een plaatsje kan geven,veel sterkte voor iedereen die een dierbare heeft verloren"
Reactie van Ali Leemburg op 13 mrt. 2019 14:43
"Mijn man is 30 dec 2018 . Hij heeft in september 2016 een val gemaakt in het trapsgat.Waar hij een hoge dwarslaesie aan heeft over gehouden.Hij heeft veel complicaties gehad.Helaas kreeg hij problemen aan zijn longen.Toen was het voor hem genoeg.Helaas was zijn broer ook nog ongeneeslijk ziek, en die is 19 februari overleden. Dus heftig,nu begint het gemis."
Reactie van Erik Berg op 13 mrt. 2019 13:13
"Oktober 2017. Mijn moeder kreeg het vreselijke nieuws. Mevrouw, u heeft eierstokkanker. U zit in de laatste fase. Veel tijd heeft u niet meer. Daar sta je dan. Als liefhebbende zoon en dochter. Als liefhebbende kleinkinderen en alles er omheen wat zo belangrijk is. Alles pakte ze aan. Chemo en de hele mikmak. Maar iedere week weer naar het ziekenhuis om 5 a 6 liter vocht uit haar buik te laten verwijderen. En moeders ? Vol verwondering was ik. Iedere keer weer stuurde ze na afloop een klein berichtje...Gezellig met mijn mannetje aan een bakkie koffie in het ziekenhuisrestaurant. Die positieve houding. Zo overdreven vaak. En hoe vaak dacht ik niet: daar is mijn moeder weer met haar overdreven positieve houding. Altijd lukte het haar weer om iedereen op de rails te krijgen als je niet lekker in je velletje stak. Een vrouw die nooit los kon laten. Angstvallig aan alles vast hield wat haar lief was. Vaak tot grote ergernis voor de aangetrouwde aanwas. Die zich vaak buitengesloten voelden. 17 januari 2018. Het moment was daar . Al een paar dagen lag mijn mamsje slecht. 3 dagen hebben wij gewaakt bij haar. Ik heb nog nooit zo een wonderlijk proces mogen aanschouwen. Het gemis is er en blijft. Dagelijks hoor ik dat stemmetje van haar in mijn gedachten. Geruststellend dat altijd alles goed komt. Nooit zal ik meer spreken over het woord sterven, doodgaan. Ik heb het omgetoverd in een ander woord: Het grote loslaten heb ik het maar genoemd. Dankbaar, verdrietig maar ook verrijkt. Hoe gek dat moge klinken in andermans oren misschien. Beseffend dat rouwproces zo verschillend kan zijn . Ik wil graag mijn verhaal kwijt, in de hoop dat iemand zich herkend. In de hoop troost te mogen ontvangen."
Reactie van blijflieveranoniem op 26 feb. 2019 12:23
"Beste Jacob, Weet niet of je dit nog leest. Ook ik werd plotseling weduwe na 26 jaar huwelijk en kwam er achter bedrogen te zijn. Wat een manier om achter te blijven .....gewoon afschuwlijk.Een mes in je rug en een dolk door je hart."
Reactie van Liesel op 10 jan. 2019 19:04
"Beste Hilda,heel veel sterkte voor de zware tijd die je voor je hebt."
Reactie van hilda op 9 jan. 2019 11:26
"hallo ben eerste kerstdag mijn moeder verloren na een heel intense dood strijd, kan het nog altijd niet begrijpen waarom mijn moeder hier voor heeft gekozen,mijn moeder zelf waarschijnlijk ook niet,ze kon niet loslaten,een enorme strijd,liefe mama afscheid bestaat"
Reactie van Liesel Drummen op 31 dec. 2018 14:02
"Ja, beste JoBa, ik voel dit nu nog, na meer dan een jaar. Laatst dacht ik, het gemis, de pijn en het verdriet, zijn mijn nieuwe zijnssituatie geworden. Mijn emotieonele situatie is totaal veranderd, ik vind mijzelf niet in deze achtbaan van emoties. Ik kom maar niet meer met mijn voeten op de aarde. Ik hang volledig in de lucht zonder mijn man. Hij overleed 28.11.2017 na 19 maanden ziek zijn na een herseninfarct. In deze tijd hebben wij samen ontzettend gerouwd, wetende dat hij niet meer beter zou worden, maar toch erop hopen. Zo dubbel allemaal. Soms weet je iets, maar je leeft alsof er nog hoop is. Ach, ik zou er een boek over kunnen schrijven van wat er allemaal op je pad komt en gebeurt als je lief er niet meer is. Sterkte voor iedereen."
Reactie van Karel op 28 dec. 2018 11:49
"Klopt, in het begin is het niet het zwaarst, dat komt later pas..."
Reactie van Hanny op 16 nov. 2018 17:51
"hallo ik ben Hanny en heb vorig jaar oktober onverwachts mijn man verloren .Naar mate de tijd verstrijkt lijkt het of het verdriet steeds erger wordt het gemis is onbeschrijfelijk.We waren bijna 50 jaar getrouwd en nu niets meer altijd samen hard gewerkt en dan eindelijk met pensioen om leuke dingen te doen maar helaas.Wat is dit zwaar ik leef erg mee met alle mensen die dit ook meemaken Liev groet Hanny"
Reactie van Angela op 19 okt. 2018 17:13
"Ik ben mijn moeder 26 augustus verloren door ziekte bed ik sleep iedere dag een eng gevoel met me mee ik ben er erg door veranderd gevoel de controle te verliezen wij hadden iedere dag contact ze is met 59 jaar overleden"
Reactie van jozina op 6 okt. 2018 13:38
"mijn maatje leerde ik kennen 55 jaar geleden,52 jaar huwelijk achter de rug,met lief en leed . Overleden 25juli 2018 wat mis ik hem iedere dag ,komt nooit meer terug! Maar ik geloof zeker dat hij in de Hemel is,dat geeft veel troost. Maar verdriet doet pijn! ik moet erdoor heen,met hulp van boven"
Reactie van Jacob op 26 sep. 2018 15:38
"Op 29 april mijn echtgenote opeens overleden. Dacht dat ik het redelijk op een rijtje had. Eergisteren ontdekt dat de laatste 6 jaar van ons huwelijk (26 jaar) een groot bedrog zijn geweest. Ik weet het niet meer, voel me verraden."
Reactie van ElDio op 11 jul. 2018 11:57
"Heel herkenbaar. Ik ben mijn man 27 mei verloren na 5 weken ziekbed. Het gemis wordt met de dag groter. Ik herken het gevoel wat JoBa omschrijft."
Reactie van JoBa op 27 jun. 2018 20:28
"Klopt wel . ik ben 26 mei mn vrouw verloren en nu is de pijn van dat ze er niet meer is en ook nooit meer zal zijn verschrikkelijk en lijkt wel erger te worden. zo erg dat ik soms wel eens denk als ik morgen niet meer wakker zou worden zou ik dat niet erg vinden"
Reactie van Michael op 24 mei 2018 08:02
"Ik heb het idee dat deze tekst geschreven is door iemand die er voor gestudeerd heeft - maar het zelf niet heeft meegemaakt. Punt 6 is niet juist - de essentie uiteindelijk wel. Maar het echte verdriet viel je in het begin nog niet. Je zit dan in de overleving."

Reactie plaatsen

RememberMe.nl

Voor een afscheid met een gekleurd randje