Terug naar overzicht

Gedachten van iemand die rouwt

28/11/2017
Redactie
Delen:
Gedachten van iemand die rouwt

Iedereen rouwt op zijn of haar eigen manier. Hoe je moet rouwen is dus eigenlijk een hele subjectieve vraag en lastig om te beantwoorden. Wel is er bij mensen in rouw vaak een patroon te zien, bijvoorbeeld in de gedachten die hij of zij met zich meedraagt. De gedachten van iemand die rouwt zitten bomvol met gevoel, emotie en vragen. Op de redactie deden wij een klein onderzoekje naar hersenspinsels onder mensen die rouwen. Herken jij je in (één van) deze gedachten?

Wat moet ik zonder ___, ga ik het wel redden?

Dit is een gedachte die bijna bij elke nabestaande wel door het hoofd schiet. En ja, we weten 't: het is enorm lastig om uit dat diepe dal te kruipen en door te gaan zonder hem of haar aan je zijde. Toch komt 't echt wel weer goed. Houd in je achterhoofd dat dit alleen wel wat tijd kan gaan kosten. En dat je best wat hulp in mag schakelen van de mensen om je heen.

Ik voel me zo alleen...

Eenzaamheid is een emotie die vaak bij rouwende mensen voorkomt. Je zult misschien regelmatig overvallen worden door dit lege gevoel. Probeer het eens zo te bekijken: het is alleen maar een teken dat je hem of haar heel erg mist en hij of zij dus een hele kostbare toevoeging aan je leven was. Probeer ook eens ruimte te maken voor de mooie herinneringen. Wedden dat je gevoel van eenzaamheid dan ook heel even plaats maakt voor een klein glimlachje?

Sorry jongens, vandaag kom ik echt even mijn bed niet uit

Even helemaal nergens zin in hebben en je verstoppen voor alles en iedereen om je heen. Dit is helemaal niet gek als je middenin een rouwproces zit. Soms wordt het immers allemaal even teveel en dan mag je ook echt wel even die deken over je hoofd heen trekken. Een dag in bed liggen en je zintuigen een paar uur uitzetten is helemaal oké, als het moment ook maar weer aanbreekt dat je uit je bed kunt kruipen.

Huh, wat zei je? Ik zie je wel, maar ik hoor je niet...

Herken je dit? Dat je met iemand aan het praten bent maar hem of haar eigenlijk helemaal niet hoort? Dat je de persoon tegenover je wel ziet, maar dat de woorden totaal aan je voorbij gaan? Je weet wel: omdat je in gedachten eigenlijk maar met één ding bezig bent: die fijne persoon die je zo enorm mist.

Dit deed ik normaal altijd met ___

Terwijl jij al lachend dat ene spel aan het spelen bent met je vrienden, overvalt je opeens dat gevoel van eenzaamheid weer. Dit spel speelden jij en de persoon in kwestie ook altijd. En ja, dat is best wel weer even confronterend... Probeer het eens zo te bekijken: op deze manier houd je wel jullie leuke momentjes samen in gedachten, en dat zou hij of zij alleen maar heel erg mooi vinden.

Wow, ik dacht echt dat ik ___ zag lopen...

Terwijl jij je dagelijkse boodschappen aan het afrekenen bent, zie je links van je opeens een man die wel heel erg op jouw overleden geliefde lijkt. Je krijgt het opeens helemaal benauwd en kunt je ogen niet van hem afhouden. Dat haar, die houding, die ogen... Het is 'm sprekend! Aan de ene kant een beetje pijnlijk, maar aan de andere kant ook heel mooi: het laat zien je dat je gewoon heel veel met hem bezig bent, en dat maakt van jou een nog mooier mens.

Ik weet zeker dat ___ heel hard zou moeten lachen als 'ie dit zou horen!

Je maakt weer eens een van je gekke opmerkingen en iedereen kijkt je aan alsof je elk moment van je stoel zult gaan vallen. Terwijl alle mensen om je heen hun wenkbrauwen verbaasd optrekken weet jij t zeker: jouw overleden dierbare zou hier hoe dan ook heel hard om moeten schateren... Als enige!

Zouden mensen aan mij zien dat ik me eigenlijk helemaal niet happy voel?

Je bent met een groep vrienden een drankje aan het doen en terwijl je je al lachend en pratend in de gesprekken mengt, vraag je je stiekem af of mensen eigenlijk wel zien dat je je zo rot voelt. Je lacht wel, maar anderzijds zijn je gedachten eigenlijk helemaal ergens anders. Precies: bij hem of haar.

Laat me gewoon allemaal even met rust...

Je mailbox zit vol met ongelezen e-mails en terwijl je je weg hier doorheen probeert te werken, stelt er rechts van je iemand de hele tijd lastige vragen. Je voelt het al opborrelen: het wordt teveel. Dat is helemaal niet gek, in een periode van rouw is het namelijk algemeen bekend dat je minder aan kunt. Leg je hier dus bij neer en neem heel even afstand van de drukte. Jezelf een half uurtje afzonderen kan soms al helpen.

... Of sla nou eens een arm om me heen!

Soms kan je gevoel juist weer de hele andere kant opschieten. Je bent verdrietig en het enige wat je wilt is een arm om je heen. Al is het maar heel even. Als wij je een tip mogen geven: je mag ALTIJD om een arm vragen, daar is helemaal niks mis mee. Door aan te geven wat je voelt kunnen de mensen uit je omgeving hier weer een stuk beter op inspelen. En ja, dan komt die steunende arm vanzelf. :-) Kun jij wel wat positieve energie gebruiken? Laat ons je een handje helpen en lees het artikel 'Redenen om het leven te vieren' eens.

Delen:

Reacties (19)

Reactie van Mieke Nicolaï op 27 aug. 2022 08:33
"Heb mijn man bijna 3 maand geleden moeten laten vertrekken, na anderhalve maand coma. Ik heb nooit kunnen vermoeden dat het zoveel pijn doet. Hij kampte al 15 jaren met een erge immuunziekte (NMO) die ze pas 5 jaren geleden ontdekt hebben en hem 7 jaren rolstoelgebonden maakte. Hij had enorm veel zorg nodig maar organiseerde die allemaal zelf, ook de aanpassing van onze woning. Hoe zwakker zijn lichaam werd, hoe mentaal sterker hij werd. En altijd bleef hij optimist. Dat maakte hem tot mijn ruggesteun en sterkhouder. En dan is hij, midden tussen allerlei projecten die hij was aangevangen, ineens vertrokken. Ik kan het nog altijd niet vatten. Ik heb zijn bureauhoek opgekuist, voor als hij misschien toch terug zou opdagen, zot van mij. Kamp ook met de gevoelens hoe het nu verder moet. Ik heb wel steun van onze drie zonen en dan zijn er daar nog 6 kleinkinderen die me wel bezighouden. Maar het gemis blijft en wordt precies groter met de dag."
Reactie van Lia op 26 aug. 2022 14:55
"Heeft iemand ervaring met depressieve klachten 3 mnd na het overlijden van partner ?"
Reactie van Wilma Mieremet op 7 aug. 2022 19:05
"Mijn moeder is 19 juni 2022 overleden, 2 jaar terug was ze getroffen door een hersenbloeding, ze kon nog maar weinig. Lopen ging bijna niet meer, haar rechterkant was uitgevallen. Ze is in Duitsland overleden, mijn ouders waren met vakantie. 28 juni was haar uitvaart. Ze mocht maar 77 jaar worden. Ik heb mijn moeder in februari voor het laast levend gezien. Ik bekijk regelmatig de video die is gemaakt van de uitvaart. Ik heb geen flauw idee of ik aan het rouwen ben, heb nog weinig gejankt. Ik denk wel veel aan haar, dat deed ik toen ze nog leefde minder. Wel zeg ik vaak als het weer tegen zit, dan zeg ik Ma, zorg jij nou eens voor wat koeler weer nu je toch daar boven op je wolkje zit. Mam, waar je ook bent, ik hoop dat het goed met je gaat en geniet van je tempo waar mee je loopt Ons drink er een op jou Proost"
Reactie van Rika op 3 jul. 2022 15:55
"Wat een aangrijpende verhalen. Mijn man stierf 27 mei 2021 aan kanker. Elke dag steek ik een kaarsje aan bij zijn herinnering hoekje op het dressoir. Elke dag praat ik met hem. Elke dag huil ik. Elke nacht slaap ik haast niet. Elke dag mis ik hem. Elke dag...ja elke dag ben ik té eenzaam. Elke dag...,lieverd kom me halen ik mis je zo vreselijk."
Reactie van Marianne op 29 dec. 2021 15:04
"Ik heb een deel van alle verdrietige verhalen gelezen ik heb afgelopen vrijdag 24 december afscheid moeten nemen van mijn lieve man hij was heel ernstig ziek maar het gemis is zo groot de pijn ondraaglijk we waren al heel lang samen Hoe nu verder.."
Reactie van Petra op 16 okt. 2021 21:15
"Op 15 februari overleed mijn allerliefste moedertje. Wat hield ik van dat lieve mensje. 6 Dagen later overleed mijn vader. In 1 week beide ouders weg. Hoe verzin je het. Mijn ouders waren heel lang gescheiden. Toch overleden ze samen in 1 week! Ik mis zo erg mijn moeder. Ik ben intens betrokken geweest bij haar. Ik was haar mantelzorger. Mijn vader was al wat langer aan het dementeren. Ik mis mijn oude vadertje. Toen hij rond de 50 a 60 was,.dat waren mijn fijne herinneringen aan hem. Ik ben nu zelf 52. Mama, waar ben je toch nu...."
Reactie van Elske op 27 aug. 2021 15:27
"Misschien begrijpen mensen dit niet maar ik huil al 3 maanden om de dood van mijn lieve poes die heel veel voor mij betekende,mijn rouw voor deze lieverd gaat dieper dan de rouw die ik ooit om mensen had,veel mensen durven dat niet hardop te zeggen,maar ik wel,nog nooit had ik zo,n intens verdriet om deze voor mij zo ontzettend lieve kat."
Reactie van Tooske op 8 jul. 2021 13:22
"Mijn lieve mamsje is 06 maart 2021 overleden. Voor mij toch te plotseling. 8 jr heeft mama bij mij gewoond (na het overlijden v mijn vader 05 maart 2013). Ze is bijna 97 jr geworden. Mooie leeftijd zegt iedereen,maar wat is leeftijd? Ze zag er 15 jr jonger uit. Was vlot, hip gekleed, super gezond, alleen: de dementie sloeg toe. De diagnose lewy body kwam 08 oktober. 2019. Wij hebben prachtige jaren samen gehad, hadden een heel innige band, waren maatjes, vriendinnen, soortement v partners want we waren 24 uur per dag samen de laatste jaren v haar leven. De ziekte heeft ons gesloopt. Wat een drama. De hallucinaties en waanideeën werden steeds frequenter. Ze zag bijv een olifant op de lamp zitten of een paard dat niet door de gang maar door het huis liep. Lewy body kent ook haar heldere momenten en dan zei mama: dit wil ik NIET! 2 maanden voor haar overlijden ging ze elke avond "spoken". Dan wilde ze naar huis, elke avond was dat weer een ander adres. Ze kreeg deliers en psychoses. De arts en geriater lieten mij weten dat ik uithuisplaatsing moest regelen. Ik viel 10 kilo af, zag eruit als een wandelend lijk en had enorm veel verdriet omdat ik dit niet wilde. Ik had mama beloofd voor haar te zullen zorgen tot het einde! Het ging niet meer en mama heeft 4 (!!!) weken in een tehuis voor dementerende doorgebracht. Ze kreeg daar 24 uur de beste verzorging maar ik ging kapot. Mama had niets door en ik had en heb nog steeds het gevoel dat ik haar in de steek heb gelaten en dat ze van heimwee is gestorven. Na 2 weken at ze niet meer, sloeg de medicijnen uit handen van de verzorgenden en kon op het laatst ook niet meer slikken. Elke dag was ik bij haar (zelfs in coronatijd, 1 uur per dag toegestaan werd al gauw een halve dag). Zij zagen snel onze innige band. Mama zelf dacht dat ze daar woonde en vond de kamer prachtig en iedereen vond haar geweldig en lief. Ze dacht dat ik een kamertje verder woonde. 15 kilo viel ze af in die 4 weken. De laatste 3 dagen was ze zeer verzwakt en kon niet meer uit bed komen. 3 dagen en 2 nachten heb ik aan haar bed gezeten, haar hand continue vastgehouden en heel veel lieve woordjes tegen haar gezegd. Haar 1000 kusjes gegeven en gehoopt dat ze vredig zou inslapen. Een onmenselijke ziekte die klote lewy body: mensonterend! Heel vredig is mama gestorven, in mijn armen. Ik zei laat je maar gaan mam, ik red me wel. Ze opende haar ogen, keek me even aan dus, gaf een klein zuchtje en weg was ze. Daarna heb ik mama nog 9 dagen thuis mogen hebben tot de crematie. Ik heb haar haartjes gedaan, nageltjes gelakt, lipstick op de mond, kortom ze lag er prachtig en tevreden bij! We zijn nu 4 maanden verder en ik kan het verdriet en gemis niet loslaten. Had ik niet dit en had ik niet dat moeten doen? We hadden het zo fijn samen, ik mis haar! Het leven gaat door maar het is zo moeilijk. Begrijp heus dat ik haar eens moest verliezen, maar op deze manier? Zie steeds dat lieve smoeltje voor me met die vragende blik, waarom overkomt mij dit, ik heb toch niemand kwaad gedaan heeft ze 1 x gezegd. Nee mam......je was de liefste op de wereld en ik moet helaas verder zonder jou om me heen. Rust zacht lieverd. Gelukkig heeft ze mij tot het laatst herkent. Dit verhaal wilde ik -weliswaar in korte versie- aan jullie kwijt. Rouwen heeft geen einddatum maar hoe nu verder weet ik nog steeds niet."
Reactie van alwin op 24 jun. 2021 22:38
"30 jaar zijn we samen geweest wij 2 mannen die zielsveel van elkaar houden riepen altijd wij zouden samen oud worden . in maart was je 64 geworden en er zouden nog vele mooie jaren bij komen zolang de gezondheid het toe zou laten .het was 24 okt en je werd zomaar uit mijn leven gerukt door een hartstilstand .het is onvoorstelbaar om nu alleen te zijn de pijn die het doet het gemis alles is zo leeg zonder jou"
Reactie van Joke op 31 mei 2021 00:07
"Wat een mooi en herkenbaar verhaal.."
Reactie van AM op 24 mei 2021 08:47
"Lieve mensen, ik heb de verhalen gelezen en ik vind jullie allemaal enorme bikkels. Wat doet het pijn, iemand verliezen.. Ik stuur lichtjes naar jullie harten als kracht om verder te gaan en om veel te kunnen genieten van de tijd op de aarde. Veel sterkte."
Reactie van Jannie de Roos op 26 apr. 2021 21:26
"Mijn mannetje is 2 december2020 overleden , na een blaasoperatie op 8 oktober van het zelfde jaar. Mijn kinderen praten niet over het verlies van hun vader, wat mij ook geen ruimte geeft om over mijn geliefde te praten. Geen vrienden geen ouders geen broers en zussen om mij heen wat de verwerking best lastig maakt. Huilen kan ik haast niet soms het gevoel dat ik stik van de vele emoties Er zijn dagen bij dat ik hoop dat mijn leven ook snel over is. Want je mannetje je maat je mijn alles zo moet missen doet pijn"
Reactie van Grace Culo op 4 jun. 2020 02:27
"Mijn man is op 3 oktober 2011 overleden en ik ween nu nog elke dag. Ben meer dan een jaar bij een psychologe geweest een goed jaar geleden en ook al heb ik nog zoveel verdriet toch voel ik dat ik er nu beter mee kan omgaan. Anderzijds vraag ik mij af waarom het zolang duurt. Hoor ook niet graag dat ik een sterke vrouw ben want ze zien niet hoe ik mij thuis voel als ik alleen ben. Gaat het ooit beteren ????"
Reactie van Anita Heiblom op 2 jan. 2020 00:43
"Ja er is heel veel wat ik hier herken! Mijn man is 18 oktober j.l en heb op dit moment totaal geen zin meer in het leven! Wij zijn 40 jaar samen geweest en door een hartstilstand wordt dan de man waar je zo lang samen mee bent geweest in tijd van een paar minuten uit je leven gerukt!! Het is nog steeds niet te bevatten. Ik voel mij zo leeg en ongelukkig en heb ook nergens geen zin meer in. Soms denk ik wel eens, laat mij ook maar mijn ogen sluiten. Maar dan denk ik aan mijn lieve zoon en schoondochter en dan denk ik dat mag ik hun toch niet aandoen! Maar ik weet gewoon niet hoe ik zonder mijn mannetje verder moet!! Mijn man en ik deden alles samen en nu moet ik opeens alles alleen doen. En het is ook zo oneerlijk, hij heeft tot zijn 72e gewerkt en toen is hij gestopt om lekker te gaan genieten! Maar één jaar later is hij er al niet meer! Ik vind het heel moeilijk om de draad weer op te pakken. Ik krijg mijn mannetje maar niet uit mijn gedachten, sterker nog... Ik heb nog elke dag het gevoel dat hij zo binnen kan stappen. Heel raar..."
Reactie van Wil op 21 okt. 2019 11:00
"Mijn vrouw is 9 maanden geleden overleden. Een wat oudere man komt vaak langs mijn huis gelopen en dan maken we een praatje. Hij is al lang weduwnaar en zei; "Ik kan je niet trosten het gaat nooit over" Hij heeft een vriendin, ook weduwe, en zij gaan naar bridgen en samen uit, maar dat is niet het zelfde.... Het eeuwige verdriet blijft, al laat je dat niet zo merken vertelde hij. De scherpe puntjes worden minder door berusting."
Reactie van G van Zwienen op 23 sep. 2019 07:32
"Mijn man is 14 April dit jaar overleden. Wij hebben 9 jaar tegen kanker gevochten en bij de derde keer dat het terug was kregen we de boodschap dat er niks meer gedaan kon worden. Hij heeft alles gegeven om te overleven want hij wilde oud worden met mij en ons gezin. Toen hij het bericht kreeg dat er niks meer gedaan kon worden dan alleen nog experimenteren heeft hij de besluit genomen om met alles te stoppen en ik ben achter zijn besluit gaan staan want ik heb hem zien strijden en nu nog in de korte tijd alles regelen en vooral genieten. De tuin heb ik aangepakt zodat hij heerlijk kon genieten als hij buiten in zijn rolstoel zat. Spelletjes doen met het gezin terwijl de jongens al de deur uit zijn. Hij is thuis overleden en de begravenis is gegaan zoals hij het wilde. En toen begon mijn strijd, alleen zonder hem. Ik vond het moeilijk om thuis te zijn en fietste overal heen om maar niet thuis te zijn. Gelukkig heb ik mijn werk En blijf ik onder de mensen. Als ik boodschappen doe dan moet ik vaak aan hem denken omdat hij zo lekker kon genieten van lekker eten. Ik wil eigenlijk alleen maar over hem praten want wil hem niet vergeten. En als ik met vrienden of zussen ben dan denk ik vaak, hier zou jij om lachen en van genieten. Ik probeer nu mijn leven op te pakken en heb mijn huis opgeknapt om het weer mijn huis te laten worden. De vloer welke hij nog drie weken voor zijn overlijden heeft uitgezocht ligt in de kamer en daar geniet ik van want dit is zijn vloer. Hij had nog een wens, een nieuwe keuken dus die alleen uitgezocht en wat zou hij trots zijn op mij. Soms wil ik mijn bed niet uit en huil ik veel maar ik moet er uit want moet naar mijn werk en dat is mijn redding. Ik heb een hobby van hem opgepakt, hij wilde heel graag een trein op zolder van minitrix, op zolder stond al heel veel materiaal maar een baan was er nooit van gekomen want door de medicijnen kon hij niet meer het fijne werk doen dus alles gebouwen welke hij geplakt had stonden in een kast. Samen met mijn oudste zoon gaan kijken wat er allemaal is en daar komen we dozen van huizen, industrie en nog veel meer, wat nog in elkaar gezet moet worden, hier ben ik nu mee begonnen want zijn baan komt er. Zo ben ik verder gegaan met verwerken en dat smane met mijn zoons, de oudste helpt met de baan opzetten en de jongste gaan de electriciteit aanleggen. Mijn man zou dit geweldig vinden als hij zo om het hoekje kijkt wat we allemaal doen. Ik moet nog een belofte inwilligen, hij wil op zijn graf een brievenbus want hij wil op de hoogte blijven. Als het grafsteen op zijn graf ligt dan komt de brievenbus ook. De brievenbus staat al thuis en de eerste brief zit er in, foto's van de baan zal er in komen en van zijn vloer. Ik heb van hem geleerd om alles positief te zien. En dat doe ik nu ook, ik kan genieten als ik bezig ben met de trein, ik hoorde hem toen ik aan het behangen was, "let op het patroon" , hij is er gewoon bij!...en hij geniet van alles wat ik doe!"
Reactie van EVBL op 17 jun. 2019 14:20
"Op Facebook zijn er ook besloten groepen bijv jonge weduwe en weduwnaars of sterke weduwes. Hier kan je ook veel steun vinden van lotgenoten, omdat je omgeving je soms niet begrijpt."
Reactie van Erik Berg op 13 mrt. 2019 15:08
"Vreemd dit item te moeten lezen. Vandaag echt zo een klotedag.Werd wakker met herinneringen waarvan ik dacht dat ze er niet meer boven kwamen. Zag in ene dat beeld weer . Door de stad stappend bij mamsje aan het handje. Hoe oud zal ik geweest zijn ? Ik denk een jaar of 5-6. Beetje tegen het einde of midden van de hippietijd. Denk zo rond 1972. Op het hoekje van de Grote Houtstraat/Anegang in Haarlem. Die schoenenwinkel waar we zogenaamde "kickerschoenen"kochten. Ik in mijn "lammycoat" met houtje touwtje knopen. Trots naar mijn moedertje kijken. Ja ..trots. Wat was ik trots op haar. Een grotere vriendin heb ik me niet kunnen wensen. Het is nu ruim een jaar geleden Mamsje. maar potverdorrie...ik mis je. iedere dag, iedere minuut. Ik houd van je. Ja...ik zal altijd van je blijven houden zoals ik deed. En weet dat ik je zeker weer zal zien. Als daar het moment voor mij is. Het moment van HET GROTE LOSLATEN. xxxjes Je Zoon"
Reactie van Liesel Drummen op 31 dec. 2018 14:20
"Ja enkele gedachten en uitspraken herken ik goed. Vooral dat het maanden lang voor mij ook niet meer hoefde na het overlijden van mijn man. Wat moet ik zonder hem? Tja, verder leven was eerlijk gezegd geen optie. Genieten van de leuke dingen die het leven te bieden heeft? Zonder hem? Hoezo zou ik, ik kon het niet eens. Inmiddels, na een dik jaar, zie ik hier en daar een lichtpuntje, al is de diepzittende pijn er altijd aanwezig. Afleiding helpt mij, mijn hobby's, kinderen en vrienden ook, maar het meeste helpt mij urenlang wandelen, en ja, ik besef dat ik de pijn dan voorbijloop. En bij alles wat ik doe, is mijn man altijd bij mij. Ik vertel iedere dag met hem, steek iedere dag een kaarsje aan bij zijn urn en foto voor zijn prachtige ziel. Ja, ik zie ook wel eens een man die zoveel weg heeft van mijn man, dan kan ik inderdaad moeilijk de ogen van iemand af houden. Ik zal ook altijd over mijn man blijven praten met anderen, hij is er gewoon voor mij en ik zoek hem overal, al heeft hij zijn lichaam verlaten. Ik vind het ook vervelend als mensen zeggen, "je hebt ook zoveel van hem gehouden", gehouden?, ik HOUD van mijn man. Ook kreeg ik ooit gezegd, "over een paar jaar kom je wel weer een leuke man tegen". ??????????dan schiet mij niets meer te binnen, het is zo kwetsend en dom, al is het goed bedoeld. Zeg liever niets ."

Reactie plaatsen

RememberMe.nl

Voor een afscheid met een gekleurd randje